Home / / Lampie: Pokémons jagen

Lampie: Pokémons jagen

“Eet maar mee, we hebben spaghetti”, inviteerde mijn vrouw mijn dochter. Het was niet gericht aan dovenmansoren. Sterker nog, het kwam goed uit. Nu hoefde dochterlief niet op pad, om voor haarzelf en haar twee muiters voer te scoren. Grote kleinzoon maande tot spoed en had snode plannen voor na het bikken. Kleine kleinzoon had zich maar te schikken. Onder luidkeels protest werd hij door zijn moeder in de kinderstoel gewurmd. De inbeslagname van zijn speeltje maakte het er niet beter op, ondanks dat opa hem plechtig beloofde dat hij na het eten zijn lievelingstractor terugkreeg. Spelen is spelen, eten is eten en nu gaan we eten! Even later vloog een plastic lepel door de kamer. Ik besloot te genieten van de pasta en geen acht te geven op zijn wegwerpprotest. Na enige tijd verzoende de eettafelterrorist zich met zijn lot en slurpte de slierten gretig naar binnen. De stukjes tomaat en andere onrechtmatigheid, in zijn optiek, gingen overboord.
Jammer dat de hond dood is, laveerden mijn gedachten. Die had onder zijn stoel lopen schuimen naar vallend voer. Het diertje was van mening dat je bij ons van de vloer kon eten. Technisch gezien kan dat inderdaad, maar om waardigheid te behouden doe je dat niet. Dat onderscheidt ons van de dieren. “Mag ik van tafel”, smeekte oudste kleinzoon. “Als iedereen klaar is”, gebood moeder-overste. “Helpen met afruimen”, hielp ik hem herinneren. “Mag je daarna meewandelen langs de Vecht.” “Wandelen…? Het is goed met je”, hoonde hij me weg. “Ga lekker zelf.” Dochter en kleinste kleinzoon gingen huiswaarts. Moeders wilde Netflixen en drong verdacht fanatiek aan op ons vertrek. “Nou dááággg hoor. Doe rustig aan.” Aan het eind van het tuinpad scheidden onze wegen. “Toedeledokie opa.” Solo over de dijk richting Vecht. Door de Ommermars. In de verte riep een koekoek. Onbedoeld joeg ik een reiger in de wieken en een opgeschrikte waterkip piepte haar kuikens bijeen.
Loom weer. Vredige rust aan de overkant, bij de scouting. Aan de oever zat een meisje met een gitaar. De sirene pingelde bij herhaling de openingstune van ‘Nothing Else Matters’ van Metallica. Lompe band, gevoelig lied. Het klonk wat hoekig, maar toch wonderschoon daar in de stilte van de mars, omringd door vlinders en bloemen. Atalanta’s op Koninginnekruid, dagpauwogen op Kattestaart en distelvlinders op Valeriaan. Rondom wat distels fladderden en kwetterden puttertjes opgewekt mee met ‘Nothing Else Matters’. Als jochie hield ik kanaries. En putters. Het span dat ik kocht van een vogelhandelaar bleken twee mannetjes, die met genoegen en welbehagen op mijn kanariepoppen doken. Niks jonge kanaries, bastaarden! Al mijmerend slofte ik huiswaarts. Bijna bij huis een tik tegen mijn achterhoofd. Oudste kleinzoon. Terug uit de binnenstad. Rode konen van opwinding. Het joch had jacht gemaakt. Anders dan zijn opa. Geen oog en aandacht voor natuurschoon. Vlinders, vogels, bijen en bloemen; alles wat die snotaap waarneemt, wordt geschaard onder een dezer noemers. Er zijn gewichtiger zaken in de wereld. Zoals jagen met de smartphone. “Tien Pokémons gevangen opa! Goed hè?”

Lees ook

FC Ommen doet mee aan Beltona Beloften Competitie

OMMEN – Komend seizoen is er weer een BELTONA Beloften Competitie (BBC). FC Ommen is …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.