Home / / Lampie

Lampie

Het wordt drukker op de digitale vergadering. Vrijwel alle collega’s hebben de jaarlijkse onderbreking er opzitten. De accu is opgeladen. Ze kunnen er naar eigen zeggen weer tegenaan. Kijken weer fris tegen de problemen aan. En dat is te merken. We gaan aan de slag, dit vraagstuk is te lang blijven liggen en gaan we nu oppakken! Pfff…, man laat liggen. Ben niet te beroerd om wat te doen, maar kalm aan. Deze jongen heeft nog geen vakantie gehad. Het zit er aan te komen. Laatste week en dan knijp ik er tussenuit. Definitief overigens. Dus geen langdurige klussen in mijn mik duwen. Liefst helemaal geen klussen. Ben aan het terugschakelen. Niet dat ik te beroerd ben. Wil alles wel doen. Als ik maar niet hoef te werken. Nee joh, geintje. Weet ik, van werken is nog nooit iemand doodgegaan wordt beweerd, maar daar ben ik niet honderd procent van overtuigd en bovendien niet uit op een primeur.
De werklust is tanende. Geen idee hoe het komt, misschien de leeftijd, mijn mistroostige thuiswerkplek, het continu in mijn eentje buffelen op mijn zolderkamertje, het verstoken blijven van direct contact met mijn collega’s, zeg het maar… Dikke regendruppels tikken ritmisch tegen het raam, terwijl ik mistroostig naar de grijze wolken staar en mezelf afvraag: Lampie, Lampie, ben je nu werkelijk op de wereld gezet om dagelijks drie vergaderingen af te werken en dertig e-mails de digitale snelweg op te jagen? Waar is het mis gegaan? De eenzaamheid breekt me op. Ja natuurlijk, weet ik, ‘wie niet steelt of erft, moet werken tot ie sterft’, las ik ooit op een tegeltje. Ben bij mijn geboorte niet in een gouden krib beland, zoals Willem-Alexander. Maar na veertig jaar trouwe dienst bij ’s lands grootste vervoerder is het wel klaar. Mijn eigen bescheidenheid verbiedt me te zeggen dat mijn bijdrage zeker heeft meegespeeld tot de groei van ons nationale spoorbedrijf.
Jammer, het is onopgemerkt gebleven. Het gemak waarmee mijn superieur gehoor gaf aan mijn verzoek tot voortijdig pensioen heeft niets met mijn prestaties te maken. Denk ik… Geen devoot gevouwen handen, geen paniek, geen smeekbede, ‘Lampie, doe ons dit niet aan. We zitten in zwaar weer. Hoe komen we deze slag te boven?’ Slechts een kort, ‘oké, gaan we regelen!’ Hoe dan ook, niet te lang bij stilstaan. Lampie zet een punt achter zijn bescheiden loopbaan bij het spoor. De NS moet verder op eigen kracht. Tip voor mijn lezers: nu niet direct gaan investeren in aandelen en wie dit toch van plan is, zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent. Je kunt niet uitsluiten dat het ooit zo robuuste vervoersbedrijf gaat instorten. Ja, ja, ik hoor de lezer denken: kom Lampie, niet overdrijven, in al die jaren dat jij er zat is er ook wel es wat misgegaan toch? Zo’n stupide toespeling kan ik alleen maar pareren met de opmerking dat ik het ook niet alleen kan! De stekker gaat eruit. NS is aan de goden overgeleverd…

Lees ook

Bingo in De Olmen

NIEUWLEUSEN – Saam Welzijn houdt met enige regelmaat bingo-bijeenkomsten in De Olmen. Op iedere tweede …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.