Home / / Lampie: Te bange!

Lampie: Te bange!

Niets troostelozer dan mijn thuiswerkplek. In de nok van het huis staan trieste beeldschermen op een afgedankt bureau. Op de achtergrond staat de wasmachine te brommen en hangen onderbroeken te drogen aan een gespannen waslijntje. Wist ik veel dat die ellende met dat virus zo lang ging duren. Werkte nooit thuis. Nou ja, pleur maar op zolder, dacht ik, op het moment dat thuiswerken optie 1 werd, meer dan een jaar terug. Maar wegkwijnen tussen de afgedankte troep, nooit!

‘Je moet luisteren naar je lichaam’, las ik ergens. Weet niet meer waar en door wie verkondigd, maar de verwittiging is me bijgebleven. De vergadering online was voorbij. Snel een verslagje maken van dat geneuzel. Plots begonnen mijn kuiten op te spelen. Protesterende spieren. Had ik in de vorige eeuw ook wel es last van. Als de voetbalwedstrijd tegen het eind liep. Mijn lichaam smeekte om beweging. Gaf een overduidelijk signaal. De rapportage moet maar wachten. Het zonnetje scheen. Stukje fietsen. Rondje Varsen.

Met ferme pedaalslag de straat uit. Maar dan…, grote schrik! “Hé Lampie.” Een stem vanachter een doorgeschoten beukenhaag. Kris Bakker. Voetballer in ruste. Ooit de vedette van OVC ’21, de club die is opgegaan in FC Ommen. Jongste telg van Hein en Annie Bakker, bekend van het idyllische, vrijstaande boerderijtje op de Kamp. Ooit. De koeien zijn al tijden weg en de hoeve is verkocht. ‘Het kleine huis op de prairie’ schoot altijd door mijn hersenpan, de keren dat ik daar peddelend voorbij kwam. Ook zijn drie broers en zus trapten tegen de bal, maar hij, het nakomertje, was de beste. Misschien wel omdat hij moest opboksen tegen zijn oudere broers. Ik vermoed dat vader Hein geregeld achteruit de keel moest als keer op keer de bal met geweld tegen de staldeur werd gerost. Koeien schrikken daarvan en geven zure melk. Als veel te oude voetballer, die hardnekkig zijn pensioengerechtigde leeftijd ontkende en zijn enkels met tape bijeenhield, heb ik nog met hem gebald. Op het veld hadden ze een hekel aan hem. Tenminste, de tegenpartij. Hij was lenig, rap en slank. Kon kruipend door een rioolbuis. Destijds. Heden ten dage krijgt ie zijn raap er niet eens doorheen.

Het goede leven is hem aan te zien. Destijds een voetballer die zijn mannetje stond. Ook in de derde helft. Voorop in de strijd. Als elftalleider vertrouwde ik blind op zijn voetbalkwaliteiten. Daar stond ie. Nog altijd een guitig ventje. Maar ouder. En papa. Van plan om de haag te lijf te gaan. Met een elektrische heggenschaar. Daar zat mijn vrees. Met een bal kon ie alles, als tuinman had ik grote twijfel. Het viel me al honderd procent mee dat ie dat vernietigende apparaat bij het handvat vast hield. “Verbanddoos bij de hand Kris?” Een indirecte, maar welgemeende waarschuwing. “Komt goed Lampie.” Anderhalf uurtje later fietste ik met vrees in het hart huiswaarts. Geen Kris. De heg was gescalpeerd. Kaarsrecht zag mijn timmermansoog. Geen bloed te bekennen. Een zucht van opluchting. ‘Ach ja, vaak bu’j te bange…’

Lees ook

In het najaar weer koersbal en gymnastiek in de Wiekelaar

OUDLEUSEN – Als de coronamaatregelen het toelaten, start Saam Welzijn in de eerste week van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.