Home / / Lampie

Lampie

Zó…, even een stukje fietsen. Wie maakt me wat? De tweede prik is gezet. AstraZeneca. Ik ben veilig. Trap fluitend voort. Als ik mijn arm strek, piept er een pleister vanonder mijn T-shirt met korte mouwtjes. Een verscholen trofee. Niet voor getoonde moed, maar wie bloedverdunners gebruikt bloedt langer na dan iemand die ze niet gebruikt. Al moeten we hier niet dramatisch over doen. We hebben het niet over liters. Zelfs geen druppels. Wat wonen we toch mooi in het Vechtdal en Ommen in het bijzonder. Zo mooi dat hele volksstammen zomers een, twee of meer weken bivakkeren in ons stadje. Jazeker, stad. Geen dorp. Zoals veel vakantiegangers menen. Ommen bezit stadsrechten. Sinds 1248. In een vlaag van verstandsverbijstering verleend door bisschop Otto III. Ommen is een historisch stadje, gesplitst door een gekanaliseerde rivier en omringd door wuivende, eeuwenoude bossen. Bij de haven tuur ik over het voortkabbelende water. Hengelaars beproeven hun geluk vanaf camping de Koeksebelt. Ideaal als je van vissen houdt. Inchecken, snel de sleurhut neerpleuren en een paar meter verderop een hengeltje uitgooien in de visrijke Vecht.
Verrek, dat lijkt de caravan van mijn schoonouders wel. Was ie apetrots op, mijn schoonpa. Tot schoonmama geen trek meer had in dat gesleep met dat kreng. Meer inspanning dan ontspanning. De Adria werd bedankt en verpatst. Mijn schoonpa kennende heeft de koper diep in de buidel moeten tasten. Die ouwe gaat niet zomaar akkoord. Matsen is er niet bij. Zie hem zo staan. Zuchten. Moeilijke blik. Jajaja, pfff…, de vingers als een kam door de stugge grijze haardos en er tot de laatste cent uitpeuren wat erin zit. Geen paniek, hij zal hij dit meer als compliment dan aanval zien. En nu staat zijn voormalige vakantietrots op de Koeksebelt. Tenminste…, ja toch? Al turend tracht ik de sticker ‘I love Putten’ te ontdekken, maar de afstand is te ver. Wel zie ik jochies in blote bast joelend in de struiken verdwijnen. Rug en armen vol tatoeages. Neppers hoor, plakplaatjes van de Appie, voor echte zijn ze te jong.
Even daarvoor waren ze aan het voetballen, maar de bal is weg. Ligt niet in het water. De snotneuzen zoeken hem in het struikgewas, maar als ik moet gokken heeft de nieuwe eigenaar van mijn schoonouders’ caravan hem ingeslikt. Of onder zijn hemd verstopt. Om geen argwaan te wekken heeft hij zijn pet over de ogen getrokken en leunt ontspannen in zijn uitklapstoel. Op zijn cap staan letters. Misschien wel Florida, Miami of California, terwijl de jaarlijkse vakantiebestemming varieert tussen Ommen, Dwingeloo en Giethoorn. Maakt niet uit. Lekker toch. De luiwammes mag nog een uurtje dutten, daarna vermengt de geur van zonnebrandcrème vermengt zich met een penetrante petroleumwaaier, afkomstig van de aanmaakblokjes. Vervolgens gaan de speklappen op het vuur en komt een zak friet van de Kwalitaria op de campingtafel. Eten met de handen, terwijl de natte zwembroeken aan een geïmproviseerde waslijn vrolijk meedeinen op een milde zomerbries. Niets moet, alles mag. Vakantie in Ommen, stad met dorpse allure!

Lees ook

In het najaar weer koersbal en gymnastiek in de Wiekelaar

OUDLEUSEN – Als de coronamaatregelen het toelaten, start Saam Welzijn in de eerste week van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.