Home / / Lampie

Lampie

‘Trrriinggg, trrriinggg’. Een fietsbel. Bij de voordeur. Mijn dochter. Met in het kinderzitje haar jongste. “Poeeepááá”, luidt zijn begroeting. “Nee onderdeur, geen poepa, maar óóópááá. Duidelijker ar-ti-cu-le-ren!” De dreumes moet er om lachen, maar goed, hij lacht om alles. In tegenstelling tot dochterlief. “Lekke band”, merkt ze beteuterd op. “Oké, gaan we fiksen.” Ben niet van het slag dat zaken op zijn beloop laat en ga voortvarend te werk! Met bandenlichters, een tubetje Simson en rubberen plakkers? Welnee, met de fietspomp! “Ben er zo weer!” Snel pomp ik de band op en na een haastige groet sjees ik de straat uit. Als de gesmeerde bliksem naar Brunink. De rijwielhandelaar die me gewoontegetrouw uit de brand helpt bij fietsmalheur. Vanaf de Dante naar de stad is een kolerestuk met een leeglopende band.
Met doodsverachting knal ik voor een auto langs. ‘Kom op lui kadaver, rij, rij, rij! Trappen voor je leven. Of Badr Hari je op de hielen zit, nadat je zijn bolide heb beschadigd.’ Waarom nu juist de kooivechter door mijn hersenpan flitst, geen idee. Hij lijkt me geen type van ‘kan gebeuren, geen punt’. En vervolgens kalmpjes de gegevens uitwisselen, verzekeringspapieren erbij, nou…, durf het met Badr niet te gokken. Puur verwachtingspatroon hoor. Geheel voor eigen rekening. Ik bedoel: je verwacht van een waakhond ook geen inlevingsvermogen. Zo van: toe maar inbreker, ik begrijp het, je hebt het niet makkelijk. Grijp wat je hebben wil.
Oeps, ik dwaal af. Waar was ik gebleven? O ja…, denderend langs de katholieke kerk, met het achterliggende begraafplaatsje. Een wonder dat ik werd herkend. “Hé Lampie, hó es.” Frits Koopman en Bertus Koggel deden in hun vrijwilligersrol als plantsoenarbeider hun best om het rozenperk te vrijwaren van onkruid en onrechtmatigheid als monddoekjes en een verschrompelde ballon, of was het een con…, nee toch…, nou ja, laten we het houden op zwerfvuil. “Geen tijd. Moet als de bliksem naar Brunink”, schreeuwde ik en bemerkte dat de band flink aan het ontluchten was. De fietsreparateur bood een leenfiets aan, maar ik besloot terug te kuieren. Alle tijd van de wereld.
Daar stonden ze. Nog steeds bij het perk. Leunend op schoffel en hark. Zweet voor de kop. “Ja jongens, dat is wat anders dan de hele ochtend bakkies koffie lebberen en flauwekul verkopen.” Je moet toch wat zeggen om het gesprek op gang te brengen. Lachend werd geïnformeerd of ik officieel al gestopt ben met werken. Volgens de grapjassen was ik jaren terug al gestopt. “Slijmjurken. Een wit voetje halen bij meneer pastoor. Of zijn jullie bezig een plekje in het hiernamaals veilig te stellen?” Gekheid over en weer. Tot Bernard Schuurman het hoofd om de heg stak. “Lampie, ie holt die twee toch niet van ‘t wark?” “Och Bernard, doar is mien inbreng niet veur neudig. Ze kletst mit Jan en alleman!” Maar eerlijk is eerlijk, het rozenperk lag er picobello bij. Een plek in de hemel is misschien overdreven, maar prominent op de voorste bank van de Brigittaparochie moet toch kunnen…

Lees ook

Nieuwe fietsroute rond Sallandse Heuvelrug in teken van streekproducten

REGIO – De HORT, Hellendoornse Ondernemers in Recreatie en Toerisme, Toeristisch Bureau Hellendoorn en Salland …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.