Home / / Uit Hei en Dennen

Uit Hei en Dennen

Tuinwerkzaamheden

Nou niet gelijk denken…..uhhh, doet ze dat helemaal zelf? Nee hoor, wij hebben iedere week een bekwame tuinman hier, maar die heeft in die paar uur wel heel veel te doen. Er is veel te maaien en te schoffelen. En ach, wij kijken ook niet met een vergrootglas naar de gedane werkzaamheden. De man is goud waard! Ik wilde dit jaar nieuwe bloemplanten en deze keer geen één jarige zomerbloeiers, maar het serieuze overwinterende soort. Waar ga je dan naar toe? Naar Welkoop in Ommen, die nu verhuisd is naar een veel betere stek met een frisse nieuwe eigenaar. Hij bleek mij te kennen, zelfs met mondkapje en prees mijn humorvolle columns in deze onvolprezen prachtige weekkrant. Daar word ik blij van, ik ben ook maar een mens hè. Thuisgekomen begonnen we vol enthousiasme aan het voorbereidende werk, want zomaar een gat graven en er willekeurig een plant in zetten kàn natuurlijk niet. Dat moet in overleg. Gerrit denkt vooral “zeg waar ik moet graven en ik zet de plant erin”. Maar zo werkt het natuurlijk niet hè dames!

Eerst even oud spul weghalen of er uitspitten. Mmmm, mos is weliswaar groen, maar niet bevorderlijk voor de bloemen, dus er uitvissen, met de hand. Wat is er nog veel dor hout aan struiken, en wat doen opeens boterbloemen en ander vaag bloeisel hier. Ik kan (één keer per jaar) heel fanatiek zijn. Dit was DE DAG. Om een te lang verhaal kort te houden, ik had het snot voor de ogen, zwarte handen en voeten, maar voelde me voldaan over mijn onverwachte onvermoede kracht en doorzettingsvermogen. Het was onnatuurlijk warm, eigenlijk een dag om met je voeten in een bak water te gaan zitten. Maar ja, morgen is er weer een dag en dan gaan we echt genieten van alle pracht. Dus nu zou ik vanmorgen vroeg op het terras gaan zitten, maar een grauwe lucht is niet bevorderlijk voor een knus koffie met gebak momentje. Nou ja, de serre biedt voldoende zicht en af en toe wissel ik van stoel om alles ten volle te genieten. Er loopt nu een prachtige grote zwart/witte vogel (geen idee welk soort) door het gras. Ik kan geen mus van een arend (bij wijze van hè) onderscheiden, ik wil steeds de verrekijker pakken, maar dan moet ik opstaan en helemaal naar de gang. Ik heb er de kracht niet meer voor!

Antoinette

Lees ook

‘Op het geniale af’ van Benedict Wells

Het Boek van de Week Francis Dean woont met zijn moeder in een trailerpark in …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.