Home / / Lampie: Brullen, niet piepen!

Lampie: Brullen, niet piepen!

Niets menselijks is mij vreemd. Haal dolgraag mijn gelijk, maar hoop vurig dat ik deze keer de plank finaal missla. Maximaal de kwartfinale vrees ik. Vouw devoot de handen en prevel met het vizier naar boven gericht: alsjeblieft, laat mij geen gelijk krijgen! Geef uw zegen over dit hinkende elftal. O ja, vergeten te melden. Ik heb het over het EK voetbal en ons nationale elftal in het bijzonder. Nooit eerder was mijn verwachting zo laag. Oké, simpel, niet kijken. Een uitstekend advies, maar deze voetbaljunk trekt toch dagelijks zuchtend en steunend zijn martelaarsgewaad aan. Een vorm van zelfkastijding. Het spelletje heeft me voor eeuwig in de wurggreep. Niet dat ik van streek raak hoor, aan ons huis geen vlaggetjeslint. Leuk, die oranje badslippers, maar die trekt opa echt niet aan zijn grote platvoeten. Zelfs niet in huis. Heb het idee dat het EK niet zo leeft in de Dante.
Waar elders vlaggen met de Oranje leeuw aan gevels wapperen, op een wind van voorspoed en geluk en laten we hopen tot na de finale, is in ons straatje slechts een huis versierd. Oké, om de hoek staat een huis met een oranje zonnewering, maar dat had niet direct met het Nederlands elftal te maken geloof ik, net zomin als de oranje deksels van de containers voor het plastic. Die kun je natuurlijk als blijk van support omhoog zetten, op de dag dat de elf van bondscoach Frank de Boer in actie komen, maar dat trekt ongedierte aan, dus niet doen. Toch neem ik elke avond plaats voor de dwangbuis. Bordje op schoot. Om tijdens Denemarken-Finland halverwege geen hap meer door de keel te krijgen. Werd er misselijk van, het ineenstorten van Christian Eriksen. Verloor ooit op bijna identieke wijze een voetbalmakker en alle spookbeelden kwamen naar boven. De Deense voetbaldirigent kwam weer bij, mijn maat niet…
Soms baal ik van mezelf. “Opa, ga je mee naar de Sahara?” “Vandaag niet, voetbal kijken.” De meeste edele der balsporten heeft nog altijd een betoverende werking op mij. Soms schud ik het hoofd, als Frank de Boer, de systeembeheerder van onze voetbaltrots een amechtige poging waagt het onbegrijpelijke begrijpelijk te maken. Kom op, we hebben het over elf tegen elf, niet over de Stelling van Pythagoras! Niet zeuren. De leeuw moet brullen, niet piepen! En dat geneuzel bij Studio Sport van door ouderdom en slijtage uitgerangeerde spelers als Ibrahim Afellay of Pierre van Hooijdonk. Het ontstijgt amper het gekibbel van roddelende moeders op het schoolplein. Waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken, vraag ik mezelf af bij het zien van beelden voorafgaand aan de match. Stadscentra zijn geannexeerd door kale, bier zuipende, brakende en in het wild plassende voetbaltoeristen, uitgedost als dorpsidioten. Nou ja, eerlijk is eerlijk, ook bij mij kolkt het nationalisme als hete lava door de aderen als Oranje voetbalt. Was ik katholiek, dan joeg ik de rozenkrans door de vingers. In plaats daarvan draai ik duimen en hoop vurig op mijn ongelijk…

Lees ook

In het najaar weer koersbal en gymnastiek in de Wiekelaar

OUDLEUSEN – Als de coronamaatregelen het toelaten, start Saam Welzijn in de eerste week van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.