Home / / Lampie

Lampie

Ach, zal wel meevallen, stelde ik mezelf gerust en fietste door. Loos alarm. Zag er verontrustend uit. Een al wat oudere man hing lijkbleek aan het portier van zijn Peugeot, op de parkeerplaats tussen ons raadhuis en sporthal de Carrousel, of tussen de apotheek en Het Zorgkwartier mag ook. Net op moment dat ik wilde vragen of alles oké was, stapte hij in. Normaal had ik er waarschijnlijk geen acht op gegeven, maar ben volledig op de hoogte wat hier gaande is. Ooit deed de steenrode bunker dienst als politiebureau, maar sinds kort kun je er terecht met klachten variërend van aambeien, nierstenen, gordelroos tot aanhoudende diarree. Het Zorgkwartier is de naam van de praktijk van de huisartsen Bonnes, Habets en Van Westreenen. Ontzorgkwartier was beter, maar ach, maakt niet uit. Waar was ik gebleven? O ja, die kerel waar ik me zorgen over maakte scheurde weg. In kaarsrechte lijn. Niks slingeren. Niks sputteren. Maar goed, ik ben erfelijk belast en weet dat er in de dokterspraktijk geprikt wordt tegen corona. Met dat omstreden spul. AstraZeneca. De groep 60-65. Mijn doelgroep.
Momenteel ben ik half immuun. De tweede prik volgt. De eerste gleed soepel mijn bovenarm in. Met een ferme duimdruk werd het serum mijn lijf ingejaagd. Daarna zond de prikmevrouw me naar de verplichte nazit. De voormalige koffiekamer van de hermandad. “Hé Lampie, be’j al zo oald!?” Even over het mondkapje heen loeren. Dan de herkenning. Ondanks het verplicht verbergen van mond en neus. Het was de grote, kale reus met het reebruine viervoetertje, met wie ik op de dijk langs het kanaal af en toe een keuveltje sta te doen. “Nou, ik weet al woar ’t stukkie oaver giet woensdag.” Mijn ogen spieden rond. “Hé Albert, bin ie dat?” Warempel! Pretoogjes achter brillenglazen. Albert van ’t Zand. Zonder zijn Silvia. Of zonder…, neem me niet kwalijk. De rijinstructrice zit pal naast me. Had haar zo 1, 2, 3 niet herkend. Toch een tikkie van slag misschien.
Een vent komt aandrentelen in een veiligheidsjas. Zo’n jack ken ik van het werk. Machinisten lopen erin. Verrek…, Arie de spoorhaas. Of eigenlijk de Jong. Uit Lemele. Verdient net als ondergetekende de pegels bij de NS. En nee maar…, André Petter. Ooit als doelwachter springend, duikend, zwevend en spottend met de wetten van de zwaartekracht OZC behoeden voor onheil. Op de fiets vanaf het Ommerkanaal. Opnieuw een bekend gezicht. Een robuuste kerel, gezegend met een weelderige zilvergrijze krullenbos. Gerard Rietman, voorzitter van v.v. Vilsteren, de best presterende zondagclub van de gemeente Ommen. Goed te horen dat ik na de zomer weer welkom ben op het lommerrijke sportpark de Molenesch. Dan een tikje op mijn schouder en een vingerwijzing naar de klok. Ik mag gaan, maar ben nog niet uitgebabbeld. Vriendelijk, maar beslist word ik verzocht plaats te maken voor de volgende patiënt die uit moet blazen. Excuus. Jongens, zie jullie terug op de reünie. Begin juli. Misschien een biertje en een bitterballetje erbij om de prikcampagne in stijl af te sluiten.

 

Foto: Pixabay.com

Lees ook

Het Boek van de Week

We hebben reikhalzend uitgekeken naar dit nieuwste prentenboek van Mark Haayema (zie Boek van de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.