Home / / Lampie: Alarmbel

Lampie: Alarmbel

Indirect iets duidelijk maken. Een kameraad van me met amper te lessen dorst heeft de gewoonte zijn bierflesje van tafel te laten vallen, om vervolgens lachend te orakelen ‘gelukkig was ie leeg’. Zijn manier om kenbaar te maken er nog wel een te lusten. Hij tikt de caloriebommen vlot weg. Zijn drinktempo ligt versnellingen hoger dan gangbaar, terwijl hij het heeft over mijn Mickey Mouse tempo. Er zit geen gang in. Meer praten dan drinken. Vreemd begin van deze column wellicht, maar ik moest eraan denken, nadat voor de zoveelste keer de onderste button van mijn lievelingsspijkerblouse open knapte bij het veterstrikken. Het continu onder druk staan werd het ivoren knoopje te machtig. Moe en der dagen zat. Nou ja, liever een knoopje dat open knapt, dan mijn aorta. Het mocht wat. Heb het houdertje gematst, door de druk te verminderen. T-shirt en hemd niet in de broek, maar uit de broek. Staat slordig, liever duid ik het als nonchalant, maar zit relaxter en heeft als voordeel dat er zich geen rode striem op mijn buik vormt, daar waar de broekriem heeft gekneld.

Soms wordt de druk dermate hoog dat de gesp ter ontspanning uit het gaatje wordt gewipt. Voor even. Na het tweede bord macaroni of zo. Of in de geborgenheid van het toilet. Dat lucht op. De druk duurzaam verminderen is een beter plan. Dan moet ik pondjes kwijt. Dat kan niet van de ene op de andere dag. Daar moet naartoe gewerkt worden. Misschien wat minder met de auto naar mijn visstekken en meer op de fiets. Of met de benenwagen. En minder snoepen en snacken natuurlijk. Komt deels door mijn opruimerige aard. “Hé, ik had nog grillworst van Veltmaat liggen, heb jij die soldaat gemaakt?” “Nou ja…, dat is te zeggen…, ik dacht: laat ik die maar oppeuzelen, straks wordt ie vergeten, zonde toch?” “Ja, ja, vergeten…, na een halve dag al zeker!?” Niks mis met een broodje geitenkaas, met honing en rucola, daar niet van, maar een echte kerel heeft af en toe behoefte aan een eerlijk stuk vlees. En af en toe ben ik net een echte kerel.

Maar oké, niet happen, maar stappen nam ik me voor. De tijd van hardlopen ligt achter me. Het evangelie van het lijden is me bekend, uitputting en pijn liggen op de loer, je gaat kapot, maar het schijnt voldoening te geven en daarna voel je je beter dan ooit, door stofjes die zich tijdens het stampen loswrikken in je hersenpan. Nou ja, dat hoofdstuk is voltooid verleden tijd. Dat is iets uit mijn jeugd. Fanatiek sporten vereist opperste concentratie en ik zie graag kieviten buitelen boven kaal akkerland, of een buizerd majestueus zweven aan het hemelzwerk. Voor mij geen competitiedrang of dwangmatig loeren op de stopwatch. Liever vergaap ik me door een verrekijker aan verliefde futen, waarbij het me niet gaat om de daad, maar het betoverende ritueel vooraf, de liefdesdans. Pats, los. Diepe zucht. Alweer mijn hemdsknoopje als alarmbel…, er moet wel wat gebeuren!

Lees ook

Welkomstdienst Maranathakerk

NIEUWLEUSEN – Op zondag 16 mei is er een ‘online’ welkomstdienst vanuit de Maranathakerk in …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.