Home / / Uit Hei en Dennen

Uit Hei en Dennen

Vandaag ontving ik de aankondiging van het overlijden van één van mijn vriendinnetjes, nog van de lagere school Nieuwe Brug. Lieve Elsje, waarmee ik samen met Annie zo fijn speelde op het schoolplein. Elsje was een pienter meisje, wij zijn elkaar door vele verhuizingen uit het oog verloren, tot er een schoolreünie kwam, 20 jaar geleden. Tot onze vreugde ontstond weer toenadering en hadden we weer leuke gesprekken samen. Het betekent zoveel om op latere leeftijd dierbaren weer te zien. We omarmden elkaar, het was thuiskomen. Het was jammer haar in de loop der tijden te zien afglijden naar apathie en zwijgzaamheid. Lieve echtgenoot van Elsje bezocht haar meerdere keren per dag in het verzorgingshuis. Zij prevelde alleen zijn naam ‘papa papa papa’. We onthouden de mooie momenten. Mijn ouders noemden elkaar ook papa en mama, pas toen het huwelijk voorbij was, spraken ze over elkaar als ‘je vader en je moeder’. Na vele jaren ontstond er tussen hen weer een vriendschappelijke band. Vader met een vriendin, jonger dan zijn oudste dochter (ik) en moeder met een bla bla man, die pretendeerde architect te zijn. Met z’n vieren hadden ze veel gezellige
gesprekken. Dan zag je de liefde van mijn ouders voor elkaar weer opbloeien. De jongedame van vader en de nitwitechtgenoot van moeder zaten er dan wat verloren bij.

Wat gebeurde er verder deze week…………sneeuw en ijs smolten door een verrukkelijke warme zon en zo zag ik in onze tuin al krokusjes en sneeuwklokjes. Zondagmiddag ontwaarden we op de Hammerweg een gigantische file van vele auto’s en motoren. Waarom al voor de spoorbomen file? Ekkelenkamp was met z’n twee kiosken open. Dat nieuws verspreidt zich bliksemsnel per app, chat en tamtam: “Ejtaleheurd, dur is weer ies bie Ekkelenkamp.” Nee, wij gingen niet. Wachten in een rij vanaf de spoorbomen is geen prettig vooruitzicht. En weet u wat ik me nu pas realiseer, één ijs is geen ijs, dan heb ik nog lang niet genoeg genoten van die verrukkelijke smaak. Het leven kan een kwelling zijn hè! We schieten al lekker op met inenten, nog even en onze leeftijdsgroep is aan de beurt. In Oldenhaghe, waar de jolige Hettie woont komt de tweede prik volgende week al. Niet iedereen is happig ingeënt te worden. Je kunt natuurlijk ook weigeren hè. Ik ken die moedige mensen, nou ja, één. Ik respecteer dat besluit, maar of ik het wijs acht?

Antoinette

Lees ook

Juwelier Zandbergen in Ommen stopt na 21 jaar

(Advertorial) OMMEN – In juni 2000 is juwelier Zandbergen begonnen met een goudsmidsatelier/juwelierszaak aan het …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.