Home / / Lampie

Lampie

Ganzen observeren. Op en rond de eilandvijver, gelegen tussen woonwijk de Dante en het liniaalrechte afvoerkanaal dat van Dedemsvaart naar Ommen kabbelt. Ik ontwaar agressieve nijlganzen, statige Canadese ganzen en grauwe ganzen, een etiket dat gegrond is gezien hun wat alledaags ogende verenpak. Nog even en er dobberen donzige pulletjes op de waterspiegel. Padden ontwaken om op vrijersvoeten te gaan. Gelijk twaalf maand eerder. Als je het nuchter bekijkt is de natuur een schaamteloze herhaling van zetten. Elk jaar hetzelfde, maar het blijft boeien. Meerkoeten zijn prominent aanwezig. Altijd ruzie zoeken dat zwarte gespuis. Klinkt onsympathiek, maar dat is nu eenmaal hun kleur, twee tinten zwart en een witte snuit. Een minuscuul stukje natuur dicht bij huis. Sierwater en een strookje groen, grenzend aan bebouwing. Met westwaarts iets verderop een kanaal en ontluikend grasland, waar een buitelende kievit als een kamikazepiloot een argeloos overvliegende zwarte kraai de stuipen op het lijf jaagt. Op de achtergrond de oude snelweg N34, heden ten dage gedegradeerd tot uitvalsweg van, of toegangsroute naar de Vechtstad.
Sta wat te mijmeren en te dromen. Tot…, pets! Dood. Verpletterd. Een bloedvlek op mijn linkerhand herinnert aan mijn kordate reactie op de terreurdaad welke mijn kwelgeest in gedachten had. Waarschijnlijk komt mijn vergelding te laat. Geprikt! Vernam niks. Ondertussen had een nietig, maar bloeddorstig monster het op mijn bloed voorzien. Nou ja, het leidt hooguit tot een jeukerig bultje. Gaat wel over. Ik heb het niet zo op prikken, maar soms kan een prikje geen kwaad, wat zeg ik…, het moet erger voorkomen. Zoals dat prikgedoe in de evenementenhal in Hardenberg. Sinds tijden was daar commotie. Dit keer geen piratenfestival, bouwbeurs of vlooienmarkt, maar een massale prikcampagne. Ben er geweest met mijn moeder. Mondkapje voor en het oude mensje toch wel ietwat zenuwachtig. Net aan de beurt…, o jee, eerst even naar de wc. “Gaat u maar voor. Gaat u maar voor. Na u, ik wacht op mijn moeder.”
Daar kwam ze aan. Van de spanning tot de laatste druppel leeggelopen die lieverd. Maar o, o, o, wat waren ze lief en begripvol, het prikkorps van de GGD, die zet ik niet weg als steekmuggen. Respect, voor deze zorgmedewerkers. “Wat heeft u nog een gave huid”, merkte de zuster op terwijl ze de bovenarm van mijn moeder hielp vrijmaken. “U bent al 85? Dat zou ik u niet geven.” “Inderdaad, als je zou zeggen 84 geloof je het ook”, probeer ik het gebeuren ietwat te verlichten. “Wat een gladde huid. Geen enkele rimpel.” “Toch wel”, verbeter ik. “Ze heeft er een. Daar zit ze op.” Zeker, gekheid. Van opluchting. Ben o zo blij, dat mijn moeder de beschermprocedure is ingegaan. We moeten niet willen dat dat ellendige virus de dagproductie van Auschwitz naar de kroon gaat steken. Een hele operatie voor zo’n dapper oudje als mijn moeder, maar ze hield zich kranig. “Nee hoor, geen last.” Toch een tikkie van slag misschien? De lieverd vergat de meegenomen paaseitjes uit te delen aan de prikkers van de GGD…

Lees ook

Juwelier Zandbergen in Ommen stopt na 21 jaar

(Advertorial) OMMEN – In juni 2000 is juwelier Zandbergen begonnen met een goudsmidsatelier/juwelierszaak aan het …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.