Home / / Lampie

Lampie

Idee van mijn dochter. “Zet die ouwe tweezitter maar onder de carport. Kan ma zitten als ze een peuk wil opsteken.” Maar de locatie is niet logisch. Ma grijpt vanuit de keuken de eerste de beste tuinstoel, schuift die onder de luifel en zet de brand in haar sjekkie. Het plan werkt niet. De tweezitter was overbodig en zelfs ongewenst nadat een kennis opmerkte dat de bank een uitkomst was voor kleumende muizen. Een speels bedoeld voetnootje werd de tweezitter noodlottig. De canapé moest voorgoed verdwijnen. En wie moest daarvoor opdraaien? Juist. Vaderlief. Die heeft een bestelbus. “Ik help je wel opa”, beloofde mijn kleinzoon. Nou ja, tussendoorklusje voor in de pauze van mijn thuiswerkdag. Een perfecte draai met de kont achteruit, die van de bus hoor, niet die van mij, en laden maar. “Hé apenkop, kom maar.” “Kom zo, even mijn spelletje afmaken”, klonk het vanaf zijn slaaphok. “Moet ik je helpen?”, bood mijn dochter aan.
“Alsjeblieft niet. Je hebt al last van je rug. Straks moet je gestrekt. Dat kun je als alleenstaand moedertje niet hebben. Bovendien heeft ie me beloofd te helpen. Wie heeft ie op bezoek.” Mijn dochter kijkt me met grote ogen aan. “Niemand…, hoezo?” “Ik hoor hem praten.” “Nee…, haha, hij zit met een vriendje te gamen op afstand.” Ach ja, dat had deze ouderwetse klojo niet door. “Een bakkie?” “Nou vooruit.” Ik maak een kommetje met beide handen en roeptoeter: “Over vijf minuutjes gaan we.” “Yóóó!” Ik beschouw het als een bevestiging. Vijf minuutjes worden tien. Tien, vijftien. Grrr, pubers! Mijn geduld raakt op. “Sluit je zelf af, of moet ik de stekker er uit trekken”, brom ik achter uit de keel. Mijn kleinzoon kiest eieren voor zijn geld en komt met het gezicht op onweer aansloffen. Na een partij gemartel met dat kreng van nappa, of eigenlijk neppa, want het is een lookalike van plastic, koersen we richting stort in ‘de Balk’.
Mijn nazaat heeft nog steeds de pest in. “Is het nog ver?” klinkt het net voorbij tuincentrum Jurrie Baas. “Tot we er zijn”, doe ik bijdehand. Hij doet zijn best om niet te lachen. De boze bui mindert aan kracht, maar voor de vorm blijft ie na mokken. Regen klettert tegen de voorruit. “Have you ever seen the rain”, vraagt John Foggerty. Ik laat de stem van CCR niet alleen de kastanjes uit het vuur halen en brul gepassioneerd mee. “Opa…, wat is dìt”, zegt het ventje en trekt een vies gezicht. “John Foggerty jongen, goed hè!” “Shit, nee. Zet uit!” Ik weiger. Muzikaal opvoeden is doorbijten! Een geteisterde blik en de handen voor de oren. Eerst wegen bij Van Werven. Dan de sofa in een stalen bak kieperen. Klets, boem, klus geklaard. Een boks op de goede afloop. “Ik dacht even dat je te slap was voor dit karwei”, daag ik hem uit. Boven Balkbrug breekt de zon door, op zijn gezicht de lach. Na een stomp op mijn bovenarm weet ik dat het weer goed zit…

Lees ook

Het Boek van de Week

De vader van de Britse Christa Geering heeft een oorlogstrauma opgelopen. Tijdens WOI heeft hij …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.