Home / / Lampie

Lampie

Er zijn van die dagen… De ochtendwandeling was een deceptie. Eigen schuld. Had die duistere wolkenpartij wel opgemerkt, maar och, een spat hemelwater kan geen kwaad. Altijd dat voorzichtige, kom, met water was je je immers ook, niet dan? Halverwege de dijk, bingo! Drup, drup, plens, plens en geen mogelijkheid om te schuilen op die kale dijk langs het kanaal dat van Dedemsvaart richting Ommen kabbelt. Gesnater vanaf het water. Eenden staken me de gek aan. Althans zo klonk het, “kwááákwákwakkwakkwak.” Gajes. Oké, laarzen, een waterdicht jack, maar toch, geen lol aan. Flarden regen in mijn gezicht. Ik besloot achterwaarts te lopen, maar struikelde bijna over een gigantische molshoop. Link, al die opgeworpen bulten zand van de ondergrondse terreurbrigade. Staat ook lelijk. Net een waardeloos kraslot, afgedankt en weggesmeten nadat alle luikjes naar boven zijn gewipt en de hoofdprijs voor het grijpen leek, op één hokje na. Altijd hetzelfde gedonder. En ja hoor, bijna thuis stopt de regen op. Het zonnetje breekt door. Dat is te zeggen, figuurlijk. Bij de voordeur staat een wandelwagen. Kleinzoon op bezoek!
Tijdens het uitschoppen van mijn laarzen hoor ik hem al. Hij heeft geen trommel of drumstel nodig. Pan en pollepel volstaan. Het is niet de poëzie van Bruce Springsteen, Jim Morrison of Bob Dylan welke mijn trommelvliezen bereiken, maar peutergebrabbel “tadadadááá”. Ach ja joh, articuleer es wat duidelijker. Mijn advies leidt ertoe dat hij zich focust op het instrumentale gedeelte. Crescendo hoeft niet te vrezen voor de toekomst. Een nieuwe trommelaar is onderweg. Paar jaartjes geduld nog. “Heb je al gewandeld”, vraagt mijn dochter. “Wil je zo mee naar het parkje. Ik heb oud brood voor de eenden.” Ik stem toe, maar eerst een bakkie. “Kleed de kleine man maar aan.” De koffie is in een paar snelle teugen weg geslurpt. Het ukkie heeft geen trek. Kruipt onder de tafel en wringt zich, eenmaal in de kraag gevat, in allerlei bochten om te ontkomen aan zijn warmtepak. Luidkeels protest. Medewerking ho maar, fanatiek tegenstribbelen is meer conform de waarheid.
Na een worstelpartij zit de recalcitrante dreumes toch in zijn jak. “Klaar?” “Klaar!” Op punt van vertrek begint oma te trekken met haar neus. “Wat ruik ik? Kijk es onder je laarzen?” Als een makke gecastreerde hengst steek ik mijn hoeven achterwaarts. “Niks te zien”, beoordeelt mijn vrouw na grondige inspectie, om daarna de focus te verleggen naar haar kleinkind, die verder protesteert in de wandelwagen en test of de riempjes hufterproef zijn. “O jee”, roept ze uit, onderwijl als een speurhond sniffend. “Nee hè, jij kleine poepmachine”, verwijt ik de ondeugd. “Niks zeggen hè, opa kreeg de schuld!” Moeder en dochter komen tot de conclusie dat het ventje aardig had zitten opsparen. De volle luier wordt naar de vuilnisbak gedirigeerd, het hummeltje richting bad. Dat bevalt hem prima. De handjes slaan wild op het water. Hij kraait het uit, “kwèkkwèkwèk.” Buiten is het weer gaan regenen. De dreumes had gelijk, maar kon het niet zeggen, dan maar poepen…

Lees ook

Rosengaerde en Saam Welzijn bundelen hun krachten

DALFSEN – Woonzorgcentrum Rosengaerde en Saam Welzijn slaan figuurlijk de handen ineen. De twee Dalfser …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.