Home / / Lampie

Lampie

Ongeloof staat in haar ogen. De vrouw die me ergens in de jaren vijftig van de vorige eeuw op de wereld zette, raakt stukje bij beetje achterop en verliest contact met de voortrazende realiteit. “Die girokaart van de tandarts moet toch op de post?” “Hoeft niet ma. Is betaald met mijn iPhone. Kijk.” Ik duw het beeldscherm voor haar snufferd. “Nou ja, zal wel”, berust de afgetreden godin van de nasi goreng. “Als jij het zegt.” De manier waarop de woorden worden uitgesproken verraden dat ze er niet honderd procent gerust op is. De radio overschaduwt haar zorg. The Beatles. ‘Love, love me do/you know I love you.’ Een van de vele klassiekers, uit de beginperiode van de Fab Four. Het refrein zingt ze woordelijk mee, de rest is ‘lalalalalááá’. Ze is veel kwijtgeraakt door de jaren heen, zusjes, herinneringen, maar nooit haar vrolijke inborst. Vingers knippen, heupen wiegen bedachtzaam, minder uitbundig dan voorheen. Ze hield van zingen en dansen. Dat kon ze tot haar spijt niet overbrengen op haar oudste zoon. Ik was geen danstype. De tegenpool van John Travolta.
Een soort dansende beer. Tegenwoordig als attractie verboden door de dierenbescherming. Deed het niet graag. Sporadisch, vroeger, als vrijgezel. Als de alcohol me had beneveld en overmoedig had gemaakt. Het is lang geleden, maar het zal een diepere betekenis hebben gehad. De verticale vertolking van een horizontaal verlangen of zo. Nou ja, niet afdwalen, terug naar mijn moeder. Met steun van de Thuiszorg redt ze het best. De meisjes van de Thuiszorg? “Eigenlijk niet nodig”, meent ze oprecht. “Ach toe maar. Is gezellig.” Af en toe valt de term bejaardenhuis, soms vermomd onder het verzachtende woord woonzorg complex. Ook de afschuwelijke uitdrukking alzheimer is gevallen. Onzin. Een nare duiding. Klinkt zo 40-45. Klopt, heeft er niets mee te maken, maar het roept bij mij associaties op met hoge laarzen, pet, uniform, een valse herdershond, een kille blik en een streng bevel ‘Alzie attacke!’. Vergeetachtigheid hoort bij de leeftijd. Maar alzheimer? Niet van toepassing op mijn moedertje. Die redt zich prima met een beetje hulp.
Nee, geen mantelzorg. Ben je gek. Ja…, nee…, ik weet wat dat inhoudt. Zo ver strekt het niet. Hopelijk blijft dat zo en denk ik bij het begrip mantelzorger in eerste instantie aan kleermakerij Silo in de Bouwstraat, ingeklemd tussen Expert en de gereformeerde kerk. Een winkelhaak herstellen of een zoompje uitleggen, breng maar naar Feyit Dogan. Mantelzorger in de rechtstreekse zin van het woord. In gedachten zie ik de kleermaker in zijn werkplaats een mantel herstellen. Op een klassieke Brother naaimachine, de werktafel bezaaid met klossen naaigaren, repen stof en metalen knopen. Vakman Feyit met zijn melancholische oogopslag, stugge, weelderige haardos en helende handen. Deze mantelzorger voorkomt dat kleding te vroeg wordt afgedankt en weggegooid. Het is misschien een raar vergelijk, maar ik kan er niets aan doen, de gedachten laveren tussen Feyit en mijn moeder. Niks afdanken, weggooien of wegstoppen. Met wat hulp en steun slaat mijn moedertje zich er wel doorheen!

Lees ook

Juwelier Zandbergen in Ommen stopt na 21 jaar

(Advertorial) OMMEN – In juni 2000 is juwelier Zandbergen begonnen met een goudsmidsatelier/juwelierszaak aan het …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.