Home / / Lampie

Lampie

Aan het witte koordje zitten twee dopjes, maar aan eentje heb ik genoeg. Rotdingen. Druk je ze niet diep genoeg in je oren, dan floepen ze eruit. Prop je ze er diep in, dat begint het te jeuken. Liever jeuk aan een kant, dan aan twee. O ja, handig te vertellen: ik zit te vergaderen. Op afstand. Vanaf mijn thuiswerkplek. Onze zolder. Een conference call. Een overdreven uitdrukking die ik verdom te gebruiken. Thuiswerken: het blijft behelpen, maar het heeft ook voordelen. Ik hoef niet direct na het gillen van de wekker uit bed te springen, onder de douche te stappen, een broodje pindakaas naar binnen te proppen en in het donker door de motregen naar het station te peddelen. Scheelt tijd. En toch: er wordt beweerd dat thuiswerken de norm wordt. Brrr…, moet er niet aan denken. Godzijdank zit ik in de herfst van mijn carrière, wat zeg ik…, diep in de winter! Kalmpjes opstarten. Het nieuws van tv tot me nemen en vervolgens naar boven sloffen en de helse machine aanslingeren.
Neem sloffen niet alleen letterlijk, ook overdrachtelijk. Het ontbreekt mij aan kracht, energie en motivatie. Terug naar het begin. Juist als de monitors kleur in het scherm brengen, verneem ik dat mijn vrouw is ontwaakt. De wc wordt doorgetrokken en even later hoor ik water kletteren. Mijn vrouw galmt niet tijdens het douchen. Wel zo fijn als je werkt vanaf locatie. Melding: ‘conference call over drie minuten’. Een oortje in, de ander bungelt langs mijn slaap. Het geneuzel begint. De zoldertrap kraakt. Mijn echtgenote komt vragen of ik een uitsmijter wil. Ik knik ja en maak onderwijl een sissend geluid, met de wijsvinger voor de lippen. Ik draai beeld en geluid weg. Mijn collega’s hoeven niet te zien dat mijn vrouw mijn kruin kust, of te weten dat er leverworst van Veltmaat in de koelkast ligt. Oké…, vuile sokken in de wasmand, zal eraan denken, klopt…, zoveelste keer, laat me maar even ja…, zo afgelopen.
Ik probeer me te concentreren op het relaas van een collega, met het zicht op onderbroeken aan de waslijn, een trits fotoalbums en weg gemoffelde kerstversiering. Om de deprimerende thuiswerkplek wat op te vrolijken heeft mijn vrouw printjes opgehangen. Mijn kleinzoon op de nek zwaaiend met een vlaggetje naar de boot van Sinterklaas. Dat zie je niet, maar dat staat in mijn geheugen gekerfd. Mijn vrouw met onze pasgeboren tweede kleinzoon, een wurm met de gelaatskleur van een gevild konijn, roodpaars, met een wit mutsje op zijn raap. En eentje van mij. In mijn handen een snoek, met een balende blik in zijn ogen. Of is het vermoeidheid, na een potje touwtrekken dat ie verliezend heeft afgesloten. Of doodsangst, omdat de monstervis nog onwetend is dat ie een paar tellen later weer baantjes mag trekken in de Vecht. En och…, mijn overleden hondje Chico, spiedend over de dijk langs het kanaal dat van Dedemsvaart naar Ommen vloeit. Duizend en een gedachte, tot ping! Berichtje. O ja…, ik was aan het werk.

Lees ook

Nieuwbouw Historisch Museum Ommen in eindfase

OMMEN – Nog even en dan is het Historisch Museum Ommen gereed. Momenteel legt de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.