Home / / Lampie

Lampie

Zondagochtend. Krap aan licht. Hengeltje mee en op de fiets naar de Vecht. Preciezer, de naar Hessel Mulert vernoemde brug. Deze magistraat was eeuwen geleden verantwoordelijk voor de bouw van de eerste Vechtbrug in Ommen. Een lumineus idee waar wij, ingezetenen tot op de dag van vandaag profijt van hebben. Tot zo ver de geschiedenisles. Snel vanaf De Dante binnendoor steken via het centrum. Weet ik, daar mag je niet fietsen, maar och, geen mens op straat. Veel te vroeg. Waarom zo vroeg opstaan? Welke idioot verlaat vrijwillig de warmte van vrouw en bed en ruilt deze in voor de kilte van januari. Nou ja…, ik dus. Hè…, bizar. Plakken brood. Op straat. Pal voor de hervormde kerk. Herten voer je bij het hertenkamp, toch niet in het centrum? Hier lag minimaal een halfje wit. Duiven en torenkraaien hadden dit buitenkansje nog niet opgemerkt.
Ik keek es in het rond. Vreemd. Als jochie genoot ik christelijk volksonderwijs. Het verleden borrelde op. Viel er geen manna uit de hemel, toen het uitverkoren volk honger had? Als er nu vissen uit de hemel kletteren, moet ik die kerkdeuren toch maar weer es aan de binnenkant bekijken, was mijn eerste gedachte. Dat wonder bleef uit. Natuurlijk, onzin. Vissen zwemmen in de Vecht. Liggen niet op straat. Hoewel…, het is weleens gebeurd, dat er vis op straat lag. In de Strangen. Geen gein. Dat kwam zo. Ik had me laten overhalen voor een dagje makreelvissen op de Noordzee. “Zeeziek? Welnee”, beweerde mijn maat. “Het is kalm water.” Op naar Harlingen en aan boord. Na een tijdje varen gaf de schipper groen licht. Snel de lijnen uitgooien. Bij het binnen takelen van de eerste makrelen maakte het broodje ei dat ik eerder die ochtend had verorberd een tegengestelde beweging. Ziek, zwak en misselijk. Wat interesseerde mij verder die rottige makrelen. Ik wilde van boord. Zo snel mogelijk.
Mijn kameraad had als voormalig zeeman geen last en gaf mij happend in een broodje kroket een tip ‘kijk naar de horizon, is het zo over’. Een advies van nul en generlei waarde. Ik zag lijkbleek. Keek de dood in de ogen. Het was overleven. Eenmaal vaste bodem onder de voeten was de zeeziekte snel over en na een broodje kaas was ik na een half uurtje weer het mannetje. Eenmaal terug in Ommen maakten we een kapitale blunder. In plaats van met een vuilniszak vol makrelen direct op huis aan te gaan, werd de Herberg gevisiteerd. Ter afscheid. Eentje om het af leren. Dan een laatste, dan een blinde, pfff, pas na een aantal versnaperingen propte mijn kameraad de zak met makrelen onder de snelbinder en gingen wij huiswaarts. Bijna thuis ging het alsnog mis. De zak verzakte meer en meer, tot die verstrikt raakte in het achterwiel. Het rijwiel stopte abrupt. Mijn maat werd gelanceerd en sloeg tegen de stenen. Dat was niet het enige. De zak met makrelen was opengescheurd en de straat lag bezaaid met vis. Een Bijbels tafereel, zomaar in Ommen…

Lees ook

Tricklebolt presenteert single met clip van drive-in concert

LEMELE – De Sallandse band Tricklebolt presenteert vrijdag de eerste single van het nieuwe live-album …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.