Home / / Uit Hei en Dennen: Tobben

Uit Hei en Dennen: Tobben

Er is door een volbloed tobber een boekje geschreven over dit onderwerp. Als volbloed tobster moest ik dit werkje aanschaffen, op zoek naar een luchthartiger leven. U denkt misschien, dat heeft die jolige columnschrijfster toch niet nodig? Helaas! Als het een sport zou zijn, zou ik bij de eerste drie komen. Maar om nou bij diverse specialistische onttobbers te rade te gaan?

Voorafgaand aan de scheiding schakelden wij een psycholoog in. ik vond het uitstel van executie, maar echtgenoot verdiende die kans vond hij. Dat was kat in het bakkie voor de psycholoog. Hij zag in ons langdurige sessies à raison van een aardige tweedehands Volvo. Het waren gemoedelijke gesprekken, zonder veel inbreng van de specialist. Hij moest eerst weten en begrijpen hoe wij elkaar hadden ontmoet, verloofden en uiteindelijk zelfs trouwden. Of we in die verlovingstijd vaak onmin hadden? Nou en of! En om de idiootste dingen. “En toch trouwden jullie met elkaar”, vatte hij peinzend samen.

Waarom toch vasthouden aan de verlovingsbelofte, als je inziet dat uit het huwelijk nooit veel goeds kon voortkomen. Tja, wat verwachtten wij beiden nou eigenlijk van een huwelijk. In de jaren ‘60 trouwde je nog met elkaar en deed je niet aan “hokken”, zoals dat toen genoemd werd. Echtgenoot was bijna ziekelijk jaloers en dat is na wat jaren enorm bezwarend. Iedere heer in mijn omgeving was een potentiële verleider.

Mijn werk bezorgde echtgenoot enorme twijfel en achterdocht, waarop ik anticipeerde door zo weinig mogelijk details van vergaderingen en gesprekken met hem te delen. Het was ernstig tobben voor mij, want hoe kun je hem vertrouwen geven, waardoor ons huwelijk wat harmonieuzer zou worden. Met de komst van twee dochtertjes was ik een paar maanden thuis, en dat deed ons huwelijk enorm goed. Even overwoog ik om huisvrouw/moeder te blijven tot de meisjes naar school konden. Maar dat zou zeker 6 jaar in beslag nemen. Met een huishoudster de hele dag en twee brave meisjes die lief met elkaar speelden, voelde mijn aanwezigheid niet dwingend. Ik wandelde met ze, deed spelletjes en al die andere kinderdingen waar ik geen voldoening uit haalde. Helaas. Ik ben meer papa dan mama. Het waren de jaren ‘70 van de vorige eeuw, toen alleen moeders nog voor de kinderen zorgden. Mijn vrijheidsdrang won het van het echtelijk verbond. Tegenwoordig werkt bijna iedere vrouw. Ouders van nu verdelen hun verantwoording en zo hoort het!

Antoinette

Lees ook

De Zonnebloem verrast gasten en vrijwilligers met een legpuzzel

DALFSEN – Het bestuur van de Zonnebloemafdeling Dalfsen heeft haar gasten en vrijwilligers verrast met …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.