Home / / Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 9

Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 9

(door Miny Vroegindewey)

…Ondertussen onderhielden Arnold en ik intensief contact en wij spraken af om elkaar weer te zien….

Weerzien met Arnold

Wij belden elkaar regelmatig en hadden elkaar veel te vertellen. Arnold popelde om zowel mij als Magda te ontmoeten. Magda was inmiddels op de hoogte van het bestaan van Arnold en zij hadden elkaar ook al enkele keren gebeld. Het leek goed te klikken tussen hun. Uiteindelijk spraken Arnold en ik af om met elkaar koffie te drinken in café Nicky’s Choice. Arnold kende het café nog van vroeger en hij had er goede herinneringen aan. Tot mijn verrassing vertelde Arnold dat hij op zoek was naar een woning in Hammersloo. “Onze grootouders woonden er en wij kwamen regelmatig bij hun op bezoek”, vertelde Arnold tijdens een van onze lange telefoongesprekken, waarin ook de dubieuze rol van zijn moeder ter sprake kwam. “Hoe je het wendt of keert, zij heeft ons een lelijke streek geleverd door jouw brieven achter te houden en ze weigert nog steeds om dit toe te geven. Mijn moeder is er nog steeds van overtuigd dat ze er goed aan deed om ons uit elkaar te houden. Ze is inmiddels 83 jaar, maar ze is niets wijzer geworden en ze heeft geen benul van de schade die ze heeft aangericht”, merkte hij bitter op. Verder hoorde ik dat Arnolds moeder in een seniorenappartement woonde en met weinig mensen contact had. “Zij was vroeger al niet gemakkelijk en dat is zij nog steeds niet. Mijn vader is jaren geleden overleden. Twee jaar nadat hij stopte met zijn zaak werd hij ernstig ziek en overleed op 66 jarige leeftijd. En mijn zus is inmiddels ook overleden. Van onze familie zijn eigenlijk alleen onze dochter Magda, mijn moeder, jij en ik nog over”, vervolgde Arnold. Ik begreep hem goed, want uiteindelijk zaten we in hetzelfde schuitje. Het contact met mijn moeder was gelukkig enorm verbeterd en ik vond het fijn om haar samen met Magda te bezoeken in het verpleeghuis. Pa bezocht haar enkele keren per week, maar hij kon zich slecht een houding geven ten opzichte van ma. “Ach, hij bedoelt het wel goed. Die man heeft het zwaar, want hij heeft behalve ons niemand en is echt eenzaam”, merkte ma eens op. Pa werd steeds zwaarmoediger en hij sprak vaak over vroeger en over hoe hij ma miste. Naar Magda vroeg hij nog steeds niet en dat deed me meer pijn dan ik wilde toegeven. Tijdens onze telefoongesprekken hadden Arnold en ik ook veel plezier met elkaar en ik kon enorm lachen om zijn droge humor.

Uiteindelijk was het zaterdagmiddag en ik wachtte gespannen op Arnold in café Nicky’s Choice. De tijd leek voorbij te kruipen. Eindelijk kwam Arnold binnen en mijn hart miste enkele slagen. Hoewel hij ouder en grijzer was geworden, was hij verder nauwelijks veranderd. Hij was nog steeds die lange slungel met zijn grote blauwe pretogen en brede grijns. En zijn stem klonk onverminderd hartelijk toen hij mij begroette met de woorden: “Oh Iris, wat ben ik blij dat ik jou weer zie. En wat ben je mooi! Nog mooier dan je vroeger al was.” Al spoedig praatten Arnold en ik honderduit over onze levens en onze dochter Magda. Ik liet Arnold foto’s zien van Magda en haar adoptieouders Daniël en Susanne. “Wat een lieve en zorgzame mensen en wat ben ik blij dat Magda uiteindelijk bij hun terecht is gekomen. En ik wil haar heel graag ontmoeten. Ik vind het nog steeds heel erg dat ik nooit van jouw zwangerschap en onze dochter heb geweten. Ik had zo graag voor jou en ons meisje gezorgd. En ik neem mijn moeder haar handelswijze nog steeds bijzonder kwalijk, want de klok kun je niet meer terugdraaien”, was Arnolds reactie. In zijn ogen glinsterden tranen. Ook vertelde Arnold over zijn huwelijk met Marlies: “Zij was een lieve vrouw en net zoals jij veel van jouw man Arthur hield, heb ik veel van haar gehouden. Toch had jij altijd een speciaal plekje in mijn hart.”

Al spoedig kwamen Arnolds verhuisplannen ter sprake. Hij had al gekeken bij enkele huizen in Hammersloo en hij vroeg me om ook uit te kijken naar een woning met ruimte voor een atelier. “Ik was al langere tijd van plan om te verhuizen naar Hammersloo. Na het overlijden van Marlies heb ik weinig binding meer met Goeree Overflakkee.” Uiteraard wilde ik meekijken naar een geschikte woning voor Arnold. De uren vlogen voorbij en wij bleven eten in Nicky’s Choice. Uiteindelijk spraken Arnold en ik af om onze dochter Magda zo spoedig mogelijk te ontmoeten. “Ik kan haast niet wachten om Magda eindelijk te zien”, zei hij. “En dat is wederzijds, want ze zal het geweldig vinden om jou ook in het echt te zien”, antwoordde ik. Een week later was het zover. Magda en haar vader zouden elkaar eindelijk ontmoeten.

Wordt vervolgd

Lees ook

Coalitie CDA, LPO en CU gaan voor structurele oplossing voor de ontsluiting Ommen

OMMEN – Al jarenlang wordt er gesproken over de verkeerssituatie in Ommen; de brug, de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.