Home / / LampieNaar het kanaal

LampieNaar het kanaal

Een sombere herfstdag. Op naar het kanaal. Even ‘een hengeltje gooien’. Onder een wolkendek van vijftig tinten grijs. Windstil. Ingetogen. De bomen staan er roerloos bij. Het lover ontbeert levensvreugd en is verkleurd. Als een defecte helikopter dwarrelt af en toe een dor blad neer op het gras. Bij de haakse bocht in de Merelstraat, randje bebouwing, liggen kastanjes. Nu nog glimmend. IJs en weder dienende zullen ze eerder verschrompelen dan ik. Hier op dit punt ging mijn hondje op commando zitten. Was de kust veilig, te weten geen verkeer in aantocht, dan riep ik ‘over’ en trippelde ze naar de overkant. Ik mis ik mijn oude gezelschapsdame. Nog steeds. En toch? Geen jonge hond. Angst voor gebonden zijn. Bang voor toestanden. Het parket bekrast en bevuilt. Mijn gympen beknabbelt. De bezemsteel afgekloven. De zitting van de bank klam en vol beduimelde ligplekken. Plukjes hondenhaar in de auto. Gaten in de tuin van het graven. Zand en bloembollen op het terras. O zo gezellig zo’n keffer.

De overweging tot aanschaf gaat per omgaande terug in de parkeerstand. Heb geen trek om met een plastic zakje tussen duim en wijsvinger, gevuld met een smeuïge bolus, over de dijk te kuieren. Het wandelpad aan de overkant ligt bezaaid met eikels. Net als vroeger op het schoolplein, waar ik christelijk volksonderwijs genoot. We mochten er van de hoofdmeester niet mee gooien. Op straffe van nablijven. Er zat namelijk een scherp puntje aan en die kon in iemands oog terechtkomen. Altijd onthouden deze wijze les, terwijl ik zoveel andere zaken vergeten ben. “Lampie.” Iemand moet me hebben. Rineke. Van de Oranjevereniging. Ze komt net haar riante optrek uitlopen. Partner Henk in haar kielzog. “Het waterpeil is gezakt, of niet”, vraagt ze, wijzend naar de naastgelegen siersloot. Klopt, dat kon zelfs Stevie Wonder zien. “Hij beweert van niet.” De betreffende voelt nattigheid en ik laveer tussen de milde leugen en de confronterende waarheid. Henk is beeldhouwer en met kunstenaars is het oppassen. Net recalcitrante kinderen, altijd een weerwoord.

“Ik ben neutraal”, imiteer ik Mr. Frank Visser, De Rijdende Rechter. “Maar het water staat inderdaad laag.” Het is niet de boodschap die Henk wil horen, maar een mooie boodschap is niet altijd waar en een ware boodschap niet altijd mooi. Ik kan niet inschatten hoeveel waarheid de steenbikker aankan. Rineke lacht triomfantelijk. “Zie je wel Henk. Ik ben niet de enige die het ziet.” De kunstenaar speelt dovenmannetje en mompelt binnensmonds iets over haast en doorlopen. Ach, meningsverschilletje. Het leidt vast niet tot een scheiding van tafel en bed. Eenmaal aangekomen bij de stuw in het Ommerkanaal zie ik boven kaal akkerland een torenvalk bidden. Voor mij? Voor een goede vangst? Welnee. Het is slechts een duiding wanneer zo’n rovertje in stilstand boven de grond klapwiekt. De vlegel roept niet het Hogere aan, maar loert op muizen tussen achtergebleven maïsstompjes, de laatste getuigen van de veldslag enkele weken terug, begonnen en gewonnen door het geschut van loonbedrijf Koonstra of een van zijn branchegenoten.

Lees ook

Start herinrichting voorplein gemeentehuis Dalfsen

DALFSEN – NTP B.V. is met de ondertekening van de bouwteamovereenkomst officieel de aannemer die …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.