Home / / Kleine wereld

Kleine wereld

Toeval? Of gestuurd van bovenaf? Ben niet gelovig, of nee, niet kerkelijk, maar de song kwam als een mokerslag binnen. Vanaf de autoradio. The Beach Boys. ‘I may not always love you/But long as there are stars above you/You never need to doubt it/I’ll make you so sure about it/God only knows what I’d be without you’. Werelds. Nooit opgemerkt. In de vorige eeuw, toen ik jong was, vond ‘m vermoedelijk niet stoer genoeg. Even uitluisteren. Ben bijna op mijn bestemming. Het kleine huisje dat mijn moeder huurt van de woningcoöperatie. Even de administratie doen. Begrijpt ze geen moer van. Het weer is mistroostig. Kil. Grauw. Gewoontegetrouw loer ik eerst door het raam. Ach, kijk haar dutten op de bank. De lieverd. Of het zo moet zijn, breekt voor het eerst die dag een flauw zonnestraaltje door het granieten wolkendek, piept door het raam, valt op haar gezicht en doet haar gelaat glanzen. Op de ruit tikken betekent wakker worden. Ze ligt zo vredig, even wachten nog.

Een man met een versleten boxer, die kwijlend en hijgend achter zijn baas aanwaggelt kijkt me indringend aan. Of is het achterdochtig? “Mijn moeder”, zeg ik en lach hem vriendelijk toe. Hij knikt, loopt door, maar kijkt wel een paar keer wantrouwig om. Nog steeds niet op het raam getikt. Gevangen door gedachten. We keuvelen altijd. Bijna nooit zware gesprekken. Dik in de tachtig, wil je begraven of gecremeerd? Durf het niet te vragen. Bang de Goden te verzoeken. Ondertussen tikt de klok zonder mededogen de minuten weg uit ons samenzijn. Ze klaagt niet, maar pocht nooit. “Het gaat”, is haar vaste credo. Dan toch een korte tik op de ruit. Een schrikreactie. Dan de herkenning en een glimlach. Moeizaam komt ze in de benen. “O jee, in slaap gedommeld.” “Geeft niet ma. Alles goed?” “Het gaat.” Ze sloft naar het keukentje. “Wat wil je drinken? Heb je al gegeten.” “Kom ma, even bij me zitten. Heb niks nodig.” “Je moet toch eten. Hoe is het met je vrouwtje? En je dochter? En de jongens? Waarom zijn ze niet mee? O ja, corona hè, zo vervelend!”

Ik vraag naar haar vriendin, welke haar ontvallen is. Gelukkig niet richting een andere dimensie, maar naar Polen. Naar de familie. Wiesja kwam elke dag even buurten. Nee, ze heet geen Wiesja, maar we konden haar naam niet uitspreken, dus het werd Wiesja. Stiekem deden de beide weduwen ’s avonds een borreltje en verstopten giechelend de fles als de Thuiszorg in aantocht was. Geen praatjes. “Jammer, maar ja, ze is dicht bij haar familie nu.” Ze mist haar gezelschap, maar weigert zich te beklagen. “Ze belt elke week.” “Nee ma, ik hoef geen koffie. Ook geen geld om onderweg een lekkerbek te kopen.” Nadat de post is behandeld en vanaf mijn iPhone de laatste familiefoto’s zijn bekeken stap ik op. Uitbundig zwaaien en een kushandje. Wat is ze fragiel. Het lijkt wel of ze krimpt, gelijk haar wereldje dat alsmaar kleiner wordt…

Noot van de redactie: De vorige column van Lampie is helaas niet in zijn geheel gepubliceerd. De laatste alinea is weggevallen. De redactie biedt haar oprechte excuses aan. Hierbij nogmaals Lampie’s column, maar nu compleet.

Lees ook

Vrijstelling van de btw met de KOR

REGIO – Ondernemers met een jaaromzet onder de 20.000 euro hebben nog een paar dagen …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.