Home / / Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 7

Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 7

(door Miny Vroegindewey)

…Twee dagen later belde pa mij met slecht nieuws. “Iris, je moeder heeft een zware beroerte gehad en ligt in het ziekenhuis. Kom alsjeblieft….”

Zorgen om moeder van Gelderen

Zijn stem klonk gebroken. Verder vertelde pa dat haar toestand zorgelijk was en het afwachten was of ze de nacht zou halen.”Oh Iris, ik weet niet wat ik zonder haar moet beginnen. Ze was altijd zo’n beste vrouw”, vervolgde hij. Volkomen verbijsterd en ontzet zat ik rechtop in bed. Het was midden in de nacht en ik kon niet anders dan in volle vaart naar het ziekenhuis rijden, waar ma lag. Hoewel ik mijn moeder haar handelswijze ten opzichte van mij en mijn dochter Magda bijzonder kwalijk nam, hield ik van haar. Op zich was zij een lieve en zorgzame moeder voor mij. In het ziekenhuis wachtte pa mij op in de bezoekershal. Ik schrok hoe oud en moe hij er uitzag. Van de fiere en trotse boer was niets meer over. Ondanks onze woordenwisseling van enkele dagen geleden had ik intens te doen met mijn ouders. “Iris, wat ben ik blij dat je er bent. Je moeder is er slecht aan toe. Ik vond haar bewusteloos in de badkamer en toen zag ik dat het fout was. Ik heb gelijk 112 gebeld en de ambulance was er ook zo. Oh, wat ik toch zonder haar beginnen? Ik weet me geen raad. Ze was altijd zo’n beste vrouw”, begroette Pa mij ongewoon emotioneel. Ondanks alles kwam er irritatie in mij naar boven. Ik moest mij inhouden om niet schamper op te merken dat ik nog nooit gemerkt had dat hij ma zo’n beste vrouw vond. Integendeel, de waardering voor haar was vaak ver te zoeken en dikwijls kon ma weinig goed doen in zijn ogen. Ma was nooit sterk geweest en dat leek pa haar kwalijk te nemen.

Na de verhuizing naar de seniorenflat fleurde ma helemaal op en ging zij er steeds meer op uit om leuke dingen te doen. De laatste jaren verbeterde de verstandhouding tussen mijn ouders, maar het was nog steeds niet zoals het moest zijn. Pa vitte vaak op ma, die daar niets van terug had en steeds nerveuzer werd. Even later zat ik aan het bed van mijn moeder, die er heel bleek en broos uitzag. De arts vertelde ons dat haar toestand zorgelijk was, ook gezien haar leeftijd en broze gezondheid. Met mijn vader reed ik even later weer terug naar huis. In de auto spraken wij geen woord tegen elkaar.
Zoveel hadden wij elkaar nog niet te zeggen en het was wat mij betreft nog geen koek en ei tussen ons. Daarvoor was er teveel gebeurd en waren er teveel harde woorden gevallen. Uiteindelijk overleefde mijn moeder de beroerte, maar de gevolgen waren ingrijpend. Zo bleef zij eenzijdig verlamd en was zij bijna blind aan haar linkeroog. Pa was volkomen ontredderd zonder haar. “Wat wil je nou, die man laat nog water aanbranden”, merkte Alma ironisch op. Zij was danig geschrokken van het bericht over haar oma, op wie zij oprecht gesteld was.

Ondertussen onderhield ik contact met mijn oudste dochter Magda en haar adoptieouders Daniël en Susanne. Tot mijn grote vreugde bezocht Magda mij regelmatig en werden zij en mijn kat Tiddles de beste maatjes. Ik genoot van Magda’ s opgewekte en lieve karakter. Magda vond het enig om rond te kijken in mijn kledingwinkel, maar ze vond er niets naar haar smaak. Tja, qua kledingsmaak verschilden Magda en ik danig en zij had een uitgesproken eigen kledingsmaak.

Ma werd uiteindelijk opgenomen in een verpleeghuis en mijn vader bleef alleen achter. Hij begon steeds meer te sukkelen en was volkomen hulpeloos zonder zijn vrouw. En dat was logisch ook, want mijn ouders waren meer dan 50 jaar getrouwd. Tijdens hun huwelijk had pa nooit een vinger in de huishouding uitgestoken. Ik kon niet herinneren mijn vader ooit in de keuken te hebben gezien. “Dat is vrouwenwerk”, was zijn korte en bondige commentaar. Hij was daarin traditioneel en star. Alma en ik bezochten mijn ouders regelmatig en regelden thuiszorg voor mijn vader, die zich steeds meer terugtrok in zijn eigen wereld. Samen met ons bezocht hij ma in het verpleeghuis, maar hij raakte daarvan steeds meer van slag. Hij kon het niet aan om ma half verlamd in de rolstoel te zien zitten. Desondanks was ma meestal opgewekt en altijd blij om ons te zien. “Opa wordt vergeetachtig en hij is toch heel anders dan vroeger”, merkte Alma meerdere keren op. Pa sprak steeds meer over vroeger en hij had van veel dingen spijt. ”Maak niet dezelfde fouten als ik, want je verliest alles en iedereen”, zei hij meerdere keren en ik hoorde hem zwijgend aan. Ik begreep heel goed wat pa bedoelde.
En ik was toe aan de volgende stap: Magda’ s biologische vader op sporen. Ik wilde weten of Arnold nog leefde en wat er van hem geworden was.

Wordt vervolgd…

Lees ook

Jeugdvoetbaldagen in de voorjaarsvakantie bij S.V. Nieuwleusen

NIEUWLEUSEN – De jeugdvoetbalopleiding van S.V. Nieuwleusen houdt tijdens de voorjaarsvakantie de jeugdvoetbaldagen. Deze vinden …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.