Home / / Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 6

Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 6

(door Miny Vroegindewey)

….Intens gelukkig reed ik naar huis en ik nam mij voor om niet langer te zwijgen. Ik zou hen op de hoogte stellen en dat zou beslist niet gemakkelijk zijn…

Dezelfde avond schreef ik Alma en mijn ouders een uitgebreide email, waarin ik hen vertelde over mijn ontmoeting met Magda en haar adoptieouders. Alma reageerde heel snel en belde mij direct. “Tja, mams wat moet ik hierop zeggen? Het is nogal een verrassing, maar ja vroeger was het wel een hele andere tijd. Wist paps hiervan?”, vroeg ze. Alma’s reactie was zoals ik wel verwacht had laconiek.

“Neen, jouw vader wist van niets en ik dacht goed te doen om te zwijgen over jouw halfzus. Achteraf gezien twijfel ik hier wel aan, maar gedane zaken nemen geen keer”, antwoordde ik. Inderdaad, ik had mijn man Arthur nooit verteld over Arnold, mijn zwangerschap en geboorte van mijn dochtertje. Ik wilde het verleden achter mij laten en troostte mij met de gedachte dat zij het goed had. En Magda had het heel goed bij haar adoptieouders Daniël en Susanne, die haar alle liefde gaven die zij konden geven. Ik was oprecht blij dat Magda bij deze lieve en zorgzame mensen terecht was gekomen. Alma zei verder niets over Magda, behalve dan dat ze Magda heel veel op mij vond lijken. Ook leek ze niet echt te talen naar haar halfzus en had ze nog geen behoefte aan een ontmoeting. “Daarvoor is het voor mij nog te vroeg. Ik moet er nog danig aan wennen hoor”, merkte ze op.

De volgende ochtend belde mijn moeder mij al. Zij had gewacht totdat mijn vader naar de biljartclub was. Ma was geschokt en verdrietig. “Heus Iris, wij deden dat met de beste bedoelingen. Maar waarom het verleden oprakelen? Je dochter heeft het toch goed bij haar adoptieouders. Je weet hoe je vader is, als hij iets wil dan moet het ook zo gebeuren en daarin is hij niet veranderd. Iris kom je morgenavond koffiedrinken bij ons? Dan kunnen wij verder praten.” Mijn moeders stem klonk nog nerveuzer dan anders. Mijn moeder had ik lange tijd niet gesproken, het contact met mijn ouders beperkte zich tot korte bezoeken tijdens verjaardagen en de jaarwisseling. Wij hadden elkaar weinig te zeggen. Pa was onveranderd bazig en zijn wil was nog steeds wet. Ook moest hij steeds het laatste woord hebben en ik had geen zin in discussies met hem. Die eindigden de laatste jaren in steeds fellere ruzies, want in tegenstelling tot vroeger zweeg ik niet langer.

De volgende avond bezocht ik mijn ouders in hun luxe ingerichte appartement. Mijn vader begroette mij kortaf met de woorden: “Het is weer lang geleden dat wij je hebben gezien.” Ik zuchtte slechts en besloot maar te zwijgen. Hoewel hij bijna 80 jaar oud was, was pa niet gemakkelijker en milder geworden. Ondanks hun ouderdom waren mijn ouders weinig veranderd. Wel was ma steeds brozer geworden. Ma schonk koffie in en was nog nerveuzer dan anders. Mijn ogen werden getrokken naar de geboortetegel en vele foto’s van Alma, die prominent aan de muur hingen.

“Daar hadden ook een geboortetegel en foto’s van Magda kunnen hangen”, flitste het door mij heen. Voor Alma waren mijn ouders leuke grootouders en vooral omwille van haar hield ik contact met hun. Na een korte ongemakkelijke stilte kwam het gesprek op mijn ontmoeting met Magda. “Tja, ik zal er niet om heen draaien. U heeft niet één kleindochter, maar twee kleindochters! Wat zal ik Magda vertellen? Dat haar grootouders haar niet wilden zien en erkennen en zij in hun ogen niet meer was dan een bastaard?”

Zo opende ik het gesprek. Intense woede en verdriet kwamen in alle hevigheid naar boven. “Kind toch, wij deden dit met de beste bedoelingen. Je was nog zo jong en wij dachten aan je toekomst”, sprak ma. Haar stem beefde. “En wat de buurt er van zou zeggen! Een ongehuwde zwangere dochter paste niet zo lekker in jullie plaatje. Die moest maar snel wieberen”, sneerde ik. Pa zweeg nadrukkelijk en dat was wel heel ongebruikelijk. Hij ontweek mijn blik en keek naar buiten.

Wat ging er in hem om? Besefte hij wel de impact van zijn handelswijze? Nogal abrupt stond ik op. Met de woorden: “Het allerbeste, ik denk niet dat wij elkaar nog veel te zeggen hebben”, verliet ik het appartement van mijn ouders. Ze waren nog steeds niets veranderd. Ma praatte alles maar goed van pa en zij had mij nooit gesteund! Ik was alleen maar goed om te helpen op de boerderij en in de huishouding, te zwijgen en blindelings te gehoorzamen. En over mijn dochter werd steevast gezwegen! In een waas van tranen reed ik naar huis. Niet wetende dat ik mijn ouders onder hele andere omstandigheden terug zou zien. Twee dagen later belde pa mij met slecht nieuws.“Iris, je moeder heeft een zware beroerte gehad en ligt in het ziekenhuis. Kom alsjeblieft.” Zijn stem klonk gebroken.

Wordt vervolgd

Lees ook

Historisch Museum Ommen van oud naar nieuw

OMMEN – Het Historisch Museum in Ommen wordt vernieuwd. Eerder bekend als ‘Oudheidkamer’ en ‘Streekmuseum’ …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.