Home / / Lampie Pedaalridder

Lampie Pedaalridder

Oei, oei, oei, goeiemorgen vader. Of er een stoomwals over me heen is gedenderd. Stramme rug. Strakke kuiten. Zes uur. In de ochtend. Ik staar naar het plafond. Dan opzij. Ach, kijk haar zachtjes ronken. Mijn echtgenote. Verdwaald in dromenland. Tjonge jonge, voel me geradbraakt. Niet haar schuld hoor. Geen gedonderjaag. Niks gymnastische oefeningen voor het slapen gaan. Absoluut niet, maar mijn kuiten…, pfff, of ik me te hard heb afgezet tegen de bedrand. O ja, weet het al. Jeugdige overmoed van een ouwe kerel. Mijn lijfelijke aanwezigheid op de burelen van NS in Zwolle was noodzakelijk. Begreep er niks van. Het werk gaat sinds de coronatoestand crescendo vanuit huis. Maar nee, of ik toch maar wilde opdraven. Tegensputteren hielp niet. Mijn te pas en te onpas gebruikte lijfspreuk ‘angst en geld heb ik nog nooit gehad’ werd nu tegen me gebruikt.
Zag er tegen op om de stalen buis van Arriva te betreden, maar een alternatief diende zich aan. Vrouwlief moest voor de handel naar Epe. Mooi, zet mij maar af in Zwolle. Union Flamingo mee in de bestelbus en fietsend terug. Zo gezegd, zo gedaan. Wat een gemartel in Zwolle. Om de drie pedaalslagen een stoplicht. Een half uur na vertrek bevond ik me nog aan de verkeerde kant van het duidingsbord Zwolle. Eindelijk, Wijthmen. Verpletter. Wat is dit? Drup, drup, drup. De druppels werden alsmaar dikker. Dat was niet de bedoeling. Balend stampte ik op de pedalen. Twee oudere dames vlogen me voorbij. Heb ik geaccepteerd. Valse fietsen. E-bikes. Collega en lokaal raadslid Gerrit de Jonge heeft ook zo’n kreng. Kwamen we terug van het werk en dan maande die komediant me aan gang te maken, omdat hij bijna omviel. Het thuiswerkarrest vanwege Covid-19 kwam voor die aansteller net op tijd. Werd er flauw van. Was van plan die komediant op de Hessel Mulert brug van de fiets te trappen en zijn vehikel in de Vecht te kieperen. Nee, niet Gerrit, de fiets. Of? Misschien beter andersom!
Nou ja, niet afdwalen. Was in de veronderstelling de gang er stevig in te hebben, tot een sliert opgeschoten brugpiepers me voorbijsnelde. “Lekker weertje hè, meneer?” “Heerlijk jongens.” “O ja, woarumme kiek ie zo naar uut dan?” Donderstraal op dacht ik, maar deed mijn best er een glimlach uit te toveren. Had me verheugd op een trapritje door het wonderschone Vechtdal. Het stuk onderlangs van Dalfsen naar Ommen. Regen en zuidenwind. Heb ik weer. Niet zeuren Lampie, zijwind, geen tegenwind. Valt mee toch? Nou…, daar moeten we het maar es een keer over hebben. Een kwelling! Geen oog voor natuurschoon. Veel gakkende ganzen. Rotganzen foeterde ik in mezelf, maar het waren grauwe ganzen. Varsen, een foltering. De vermoeidheid sloeg toe. Verder deed de aanwakkerende wind en gestaag dalend hemelwater het gemoed van deze zichzelf overschattende pedaalridder allesbehalve goed. Eindelijk…, Ommen…, nat en uitgehongerd in veilige haven. Twee borden spaghetti en een uur verder lag de kin op de borst. De ogen toe. Monotoon geronk. Je wordt ouder papa…

Lees ook

Historisch Museum Ommen van oud naar nieuw

OMMEN – Het Historisch Museum in Ommen wordt vernieuwd. Eerder bekend als ‘Oudheidkamer’ en ‘Streekmuseum’ …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.