Home / / Lampie

Lampie

Thuiswerken. Alleen op de zolderkamer, in plaats van met z’n allen aan de schafttafel op kantoor. Met een handvol collega’s een bakkie doen en ouwehoeren over voetbal is gebeurd. Contact via de iPhone is toch anders. Zakelijker. Weet nog de laatste dag dat ik in Zwolle zat. Bij toeval kwam ter sprake dat mijn vrouw handelt in oud spul. De een noemt het antiek. De ander bric-à-brac. Soms wordt gesproken over curiosa, dan weer over snuisterijen en weer een ander zet het weg als ouwe meuk. Rommel. Maar oké, troep voor de een, is een schat voor de ander. Die richting wil ik niet op. Het zat ‘m in mijn verbazing.

De opmerking van een collega, of nou ja, collega…, dat was ie wel, maar eentje uit Utrecht. Een vage collega zeg maar.
Hoe dan ook, ik reageerde met opgetrokken wenkbrauwen. “Jááá, dat hoor je goed. Mijn vrouw. Ben al bijna veertig jaar getrouwd. Hoezo dacht jij van niet dan?” “Nou”, reageerde de vage collega: “Je draagt geen ring.” Verrast, of nee, verbijsterd keek ik naar mijn handen. “Ja.., nee…, inderdaad…”, hakkelde ik. “Dat komt zo: ik liep een snee op aan mijn ringvinger, tijdens het vissen. Na een tijdje zwol m’n vinger op en kleurde pimpelpaars. Moest acuut naar de medische hulppost in Hardenberg, daar hebben ze de ring doorgezaagd. Vandaar.” Waar sommige mensen al niet op letten. Ring kapot, huwelijk intact. Beter zo, dan andersom. Beschouw het als bijzonder. Er gaan zoveel mensen scheiden, dat je bijna gaat denken dat het geen toeval is dat huwelijk rijmt op gruwelijk en afschuwelijk.

Dat de mijne standhoudt is een kwestie van geluk. Geen gekheid, dat denk ik echt! Op het moment dat je gaat trouwen vind je elkaar leuk en aantrekkelijk, maar je kunt hopeloos uit elkaar groeien. Of juist naar elkaar toe. Die mazzel heeft mijn vrouw gehad. En ik ook natuurlijk. Aandachtig bekijk ik de kapotte ring, welke rust tussen duim en wijsvinger. Moet ‘m toch es laten repareren. Voor nu, terug op de plank. Dan valt mijn oog op een amulet met de beeltenis van Christoffel. Gekregen van mijn pa, een paar maand voordat ie naar een andere dimensie werd gekatapulteerd. “Stop ‘m in de knip”, luidde zijn boodschap, “dat brengt geluk.”

Hoe ie daarbij kwam is me een raadsel. Jarenlang kocht ie staatsloten, vulde trouw de Toto en de Lucky Ten in, maar zijn mazzel oversteeg nooit een klein financieel meevallertje of teruggave van de inleg. “Als ik een vette prijs win, geef ik feest. Met de hele familie.” Het is er niet van gekomen. Of nou ja…, de familie kwam uiteindelijk wel bijeen. Tijdens de crematie. Hij moest zijn ogen sluiten om het spul verzameld te krijgen, dat is te zeggen zijn eigen jongens en de spruiten van zijn tweede vrouw. Natuurlijk hoop ik net als die ouwe op geluk, al zit dat meer in fysieke gesteldheid dan in geldelijk gewin, immers: een gezond mens heeft wel duizend wensen, iemand die doodziek is maar een!

Lees ook

Geen Sinterklaasintocht in Dalfsen

DALFSEN – Met nog minder dan een maand te gaan tot de landelijke intocht van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.