Home / / Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 2

Feuilleton: Retourtje Hammersloo – Hoofdstuk 2

(door Miny Vroegindewey)

Herinneringen

Als gebiologeerd bleef ik naar de televisie staren en lang verdrongen herinneringen kwamen in alle hevigheid naar boven. Ik wist het zeker, de jonge vrouw die ik op televisie zag, was mijn dochter. Ik herkende de zelfgenaaide kleertjes, het roze gehaakte mutsje en de kaart die ik haar geschreven had. Herinneringen aan het mooie kleine meisje met haar donkere haartjes, dat bij mij weg werd gehaald, kwamen in alle hevigheid naar boven. Slechts één keer had ik haar in mijn armen gehouden en ik herinnerde mij nog goed de intense liefde die ik voor haar voelde. Wat wilde ik graag voor mijn dochtertje zorgen, maar dat mocht niet. Ik was daarvoor veel te jong. “Het is veel beter zo. Het kindje gaat naar een echtpaar dat goed voor haar kan zorgen. Heus Iris, je kindje zal het heel goed krijgen”, sprak tante Tine mij toe. Zij haalde mij een dag na de bevalling op uit het ziekenhuis. Een week later bracht tante Tine mij weer thuis en daar werd nooit meer gesproken over mijn kindje. En ik denk dat er in die bewuste week iets stierf in mijn binnenste, ik verloor definitief mijn jeugdige onschuld en spontaniteit. Van een opgewekt meisje veranderde ik in een stille jonge vrouw, die niet meer sprak dan nodig was. Zo goed en kwaad als het ging verdrong ik alle herinneringen aan mijn dochtertje en ging ik weer aan het werk in de kledingzaak van Hofman. Thuis hielp ik mee op de boerderij en in de huishouding. Weken en maanden gingen voorbij. Van mijn vriend Arnold, die de vader was van mijn kindje, hoorde ik niets en ik zag hem ook niet meer. Hij leek wel van de aardbodem te zijn verdwenen.

Arnold

Vervolgens kwamen de herinneringen aan mijn eerste liefde Arnold in alle hevigheid naar boven. Tientallen jaren had ik niet meer aan hem gedacht. Wat was ik verliefd op de lange knappe Arnold, die studeerde aan de kunstacademie en zo volwassen was. Arnold was zo totaal anders dan de jongens in het dorp. Wat voelde ik mij vereerd toen hij mij ineens aansprak in discotheek De Galaxy waar ik elke zaterdagavond heen ging met mijn vriendinnen. Arnold vroeg of ik met hem wilde dansen en op de tonen van ‘Do You Love Me’ van Sharif Dean zweefde ik in zijn armen over de dansvloer. Ik voelde mij het gelukkigste meisje van de hele wereld, en helemaal toen Arnold in mijn oren fluisterde dat ik het mooiste meisje van het dorp was. Arnold wilde graag het volgende weekend met mij naar de film. Thuis vertelde ik aan mijn ouders dat ik met mijn vriendinnen Olga en Rietje naar de film wilde gaan.

Het was een leugen om bestwil en de enige manier om Arnold te kunnen zien. Mijn ouders en vooral mijn vader, waren er op tegen dat ik omging met jongens. Van verkering wilden ze al helemaal niets weten. “Geen gescharrel met jongens. Daar ben je nog veel te jong voor”, sprak Pa mij toe.

Al spoedig kregen Arnold en ik verkering, helaas moest dit stiekem gebeuren. Ik durfde Arnold niet mee te nemen naar huis om hem aan mijn ouders voor te stellen, gelukkig vroeg hij daar ook niet naar. Arnold en ik zagen elkaar in De Galaxy en al spoedig bijna elke zondagmiddag bij hem thuis. Thuis vertelde ik dat ik een eind ging fietsen of naar een van mijn vriendinnen ging. Arnolds ouders zag ik zelden, zij zaten in de zomermaanden op de camping en hadden het druk met hun zaak. Zij hadden nauwelijks aandacht voor mij en achteraf begreep ik dat zij mij zagen als het zoveelste vriendinnetje van hun zoon. Over Arnold gingen wel geruchten dat hij nogal een versierder was. Mijn vriendinnen waarschuwden mij ook wel voor hem, maar ik was veel te verliefd om te willen luisteren. Tegen beter weten in, wilde ik geloven dat Arnold alleen van mij hield en stiekem hoopte ik dat wij over enkele jaren zouden trouwen en een gezinnetje zouden stichten. Maar de werkelijkheid was anders. In het najaar ontdekte ik tot mijn grote schrik dat ik zwanger was van Arnold. Hoe moest dit? Ik raakte volslagen in paniek. Arnold studeerde nog en ik werkte wel, maar verdiende nog niet zoveel. Hoe zou Arnold reageren?

Hoe moest ik het thuis vertellen? Maar ik ontkwam er niet aan om mijn ouders te vertellen dat ik zwanger was. Moeder was vooral verdrietig, maar vader was laaiend. Hij schold mij stijf en liet mij letterlijk alle hoeken van de kamer zien. “Geen sprake van dat dit kind hier geboren wordt en jij gaat voorlopig weg. Je gaat naar tante Tine. Slet die je bent!”, brulde Pa.

Het was in 1973 dat ik definitief mijn onschuld en mijn jeugdige zorgeloosheid verloor.

Wordt vervolgd…

Lees ook

Historisch Museum Ommen van oud naar nieuw

OMMEN – Het Historisch Museum in Ommen wordt vernieuwd. Eerder bekend als ‘Oudheidkamer’ en ‘Streekmuseum’ …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.