Home / / Lampie: Een goede buur!

Lampie: Een goede buur!

‘Hup, daar is Geert met de waterpomptang/De nijptang of de combinatietang/Hup, daar is Geert met de waterpomptang/Want Geert die is niet bang. Je hoeft het maar te vragen/Dan staat-ie al te zagen/Te potteren en te boren/De gaatjes in je oren/Als je maar kikt/’t Is Geert die het flikt, hoy.’ Ach ja, de fabeltjeskrant. Maarre Lampie…, was het niet Willem, in plaats van Geert? Geduld, kom ik zo op terug.

De wijze meneer de Uil, de drukke Truus de Mier, de betweterige Juffrouw Ooievaar, zenuwlijer Zoef de Haas en de bedrijvige Ed en Willem Bever. Handige kerels, die elk mankement herstellen. Kluskampioenen. De kunst van het klussen ben ik zelf matig machtig. 99 procent van je tijd hier op deze aardkloot is dat geen probleem. Maar net dat ene procentje…

Daar kwam Lampie achter, nadat dochterlief het ene pand verruilde voor het andere. In coronatijd. Probeer dat ellendige virus ook in woord zoveel mogelijk te vermijden, maar voor dit vertelsel onmogelijk te verzwijgen. Het was aanvankelijk zaak geen vreemden over de vloer te hebben. De angst voor besmetting zat diep. Dus was vaderlief steun en toeverlaat als het op klussen aankwam. Sta je dan. Twee linkerhanden met allemaal duimen er aan.

Meer klunser als klusser. Weliswaar met goede wil, maar met een slordige, incomplete gereedschapskist. Steeksleutels door elkaar, houtboren bij die geschikt zijn voor steen. Net weer niet de goede maat voor de juist aangeschafte pluggen en schroeven kunnen vinden. Klussen doet wat met mijn gemoed. Word er kriegelig van. Kort voor de kont. Pas als de klus geklaard is, klaart mijn humeur op.

Zeker indien vrouw en dochter spreekwoordelijke veren in mijn achterwerk steken. ‘Zie je wel, je kunt het best.’ ‘Trots op je pa!’ Ja, en wat ik nu ga beweren, gaat weer boze mailtjes opleveren richting de redactie, maar volgens de Wet van Lampie is een en ander genetisch bepaald. Voor de helft Moluks bloed hè. Die denken bij een stapel planken niet aan het bouwen van een veranda, maar aan een kampvuur, waarboven sateetjes worden geschroeid. Een werkbusje met het opschrift ‘Voor al uw klussen, bel Hannes Timisela!’ Denk het niet. Indo’s op de bouw? Nooit gezien. Loempiaatjes vouwen gaat ons beter af dan timmeren.

Oeps, afgedwaald. Terug naar het kluswerk. Dat had mijn vrouw onthouden. “Ik weet ook niet waar de waterpas is. De inbussleutels…, geen idee?” Wat een verjaardagcadeau. Een gevulde gereedschapskoffer. Alles bijeen. Nooit meer zoeken naar de juiste maat steeksleutel, of wat dan ook.

Spiksplinternieuw. Te mooi om te gebruiken. Maar, het kan…, eventueel. Niet dat het direct nodig is hoor. Mijn dochter is een bofkont. Buurman Geert Kasper is Ed en Willem Bever in een persoon. Een vlees geworden eenmansconstructiebedrijf. Als doe-het-zelver vaardiger en geduldiger dan haar ouwe heer. ‘Beter een goede buur, dan een verre vriend!’ Of een onhandige pa. Ach ja, tegeltjeswijsheid, maar een waarheid als een koe! Noem het een cliché, maar clichés slaan vaak de spijker op z’n kop om in klusjargon te blijven…

Lees ook

Berichtgeving omtrent Covid-19

DALFSEN/OMMEN – In verband met de wekelijkse verschijning van de Dalfser Courant en het Ommer …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.