Home / / Lampie: Kusje

Lampie: Kusje

Niet die protserige leasebakken, de ratjes moet je in de gaten houden. Venijnige Twingootjes bijvoorbeeld. Wees alert op die kleine etterbakjes. Konthappers zijn het. Staartbijters.

Kan me voorstellen dat deze gedachte tegenwoordig door de schedel van Driekus Ardesch dwarrelt. In alle vroegte vanuit Ommen op weg naar het werk in Kloosterhaar, niet geheel toevallig het familiebedrijf Ardesch Sloopwerken, kreeg zijn Volvo een kusje van zo’n motorisch mormel. Welke vergat voorrang te verlenen. Onbeduidend schrammetje voor de boosdoener.

De eigenaar likte eens aan wijsvinger, streek over de plek waar de ongewenste intimiteit had plaatsgevonden en moest enige tijd turen om geringe blikschade te ontdekken. De ongewilde rendez-vous had daarentegen Driekus’ bumper van een kloek litteken voorzien. Balen. Dit alles geschiedde op een regenachtige dinsdagochtend in de buurtschap De Gouden Ploeg, een ietwat hoogdravende duiding voor wat vrijstaande huisjes en boerderijen gelegen aan een kaarsrecht kanaal in het niemandsland tussen Beerzerveld en Bergentheim.

Maar Lampie…, hoe weet je dit allemaal? Welnu, met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen de brokkenpiloot te zijn die Driekus geen voorrang verleende. Mijn nederig Twingootje kuste ongevraagd de solide Volvo van Driekus. Tik. Scratch. Shit. Bloed kolkte richting schedel. Twingootje richting berm. Volvo ook. Niet vergeten te vragen hoe het met het slachtoffer gaat schoot het schuldbewust door mijn hoofd. Tevens popte een vreemde gedachte op: o jee, woont Jarno Harms, de sterkste man van Nederland hier niet in de buurt? Straks pakt ie me tussen duim en wijsvinger in de kraag en mikt ie me het kanaal in.

Diep ademhalen. Was voorbereid op een scheldkanonnade. Hé, Stevie Wonder. Hoe lang heb jij je rijbewijs al. Bril vergeten. Druiloor. Kamikazepiloot. Even afreageren. Van schrik. Maar nee. Een keurige man stapte kalmpjes uit. Klapper in de hand. Daarin formulieren voor de verzekering. Hij keek ietwat calculerend, tijdens het invullen. “I’j bint toch Lampie? Van die stukkies in de kraante?” Na mijn bevestiging. “Wat doe’j hier dan?” “Vissen.” “Nou ja, he’j geliek wat om over te schrie’m. ’t zal wel goedkomm’n.” En weg was ie.

Pfff, even bijkomen. Slokje water. Radio aan. ‘It’s a cruel, cruel, cruel summer’, kwelen de meiden van Bananarama, inmiddels vrouwen van middelbare leeftijd. Giel Beelen gilt op Veronica iets over de eighties week of zo. Vandaar. Ja dames, inderdaad een gruwelijke zomer, heet en saai. Hoef ik niet uit te leggen toch (ik wil het c-woord vermijden, klotenvirus)? Pfff. In alle vroegte op zoek naar wat rustgeluk aan het water en dan plots hartslag 230.

En het begon zo mooi. Werd wakker. Uit mezelf. Had er zin in. Niet werken, maar vissen! Direct goedgemutst. Hoera, vrij. Laatste vakantieweek. Hoe het komt, geen idee, maar steeds vaker borrelt bij mij de gedachte op dat werken iets te maken heeft met de paradijsvloek. De leeftijd vermoed ik. Deze zestigplusser heeft meer met rust, dan met uitdaging. De jeremiade van Bananarama sterft weg. Ik vervolg mijn pad. Volgende nummer. Oasis. ‘Don’t look back in anger’, blèrt Noel Gallagher. Hopelijk doet Driekus dat ook niet…

Lees ook

Wedstrijden van loopgroep AG’85

NIEUWLEUSEN – De lopers van Bos Bedden Loopgroep AG ’85 hebben in het weekend van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.