Home / / Woodstocksfeertje bij drive-in concert Tricklebolt
.

Woodstocksfeertje bij drive-in concert Tricklebolt

Vredig en uitbundig; getoeter na elk nummer van Lemelse band zorgt voor lachende gezichten

LEMELE – Woodstock; de naam van het legendarische Amerikaanse hippiefestival valt afgelopen zaterdag meerdere keren tijdens het drive-in concert van Tricklebolt bij Lemele. Want dat sfeertje lijkt er te hangen; gelukkig zonder de regen. Vanaf het dak van een busje, op de motor, op een wagen of lekker op een stoeltje in het gras kijken circa tweehonderd bezoekers naar een concert van de Lemelse band, dat wordt opgenomen voor een liveplaat. De sfeer: vredig en uitbundig. Na afloop van elk nummer klinkt applaus, maar ook instemmend getoeter, motorgeronk of een sirene. En dat blijft grappig, ook voor de band. “Ik had het me niet zo mooi voorgesteld”, zegt zanger/gitarist Bastian Pen vanaf het podium.

Wat waren ze vooraf zenuwachtig. Zou het publiek zich wel aan de regels houden? Want een boete kunnen ze zich niet veroorloven. En zou het niet verregenen, want vooral vrijdag beloofden de voorspellingen weinig goeds. “Ik heb in de afgelopen dagen kennis gemaakt met weerapps waar ik nog nooit eerder van had gehoord”, meldt Bastian. “Vrijdag keken we er constant op.” Maar het weer gedraagt zich. Sterker nog, het is prachtig. En het publiek houdt zich aan de regels. ‘Peuken en afval niet vergeten, hier moeten nog koeien van eten’, staat op een bordje.
De band had aan de bezoekers gevraagd om zoveel mogelijk in oude, Amerikaanse of bijzondere auto’s/busjes te komen. En daaraan is gehoor gegeven. Tijdens een rondje over het weiland, tussen de maïs en de bomen, treffen we Harrie Blankenvoort uit Mariënheem. Ook hij heeft een speciale auto geregeld: een Chevrolet Redneck Edition uit 1980. “Ik had een kennis van me, Tone uit Luttenberg, gevraagd om een bijzondere auto en hij had er wel een. Sta ik hier, komt er een man naar me toe. Ik kende hem niet. Hij vroeg me hoe ik aan die auto kwam. Via Tone dus. ‘Oh, maar Tone heeft die auto gekocht van mijn broer’. Grappig. Wat een kleine wereld.” Harrie is trots. Hij kent enkele leden van Tricklebolt uit de tijd dat ze in de band Red Lips zaten. Tieners toen nog. “Ik zag ze ooit eens in Luttenberg in de kroeg. Ik was heel erg onder de indruk. Daarom besloot ik ze te helpen. Ik heb ze toen nog gepusht om mee te doen aan de Wraak van Salland. En dat deden ze. Twee jaar ben ik met die jongens opgetrokken, maar toen moesten ze, vond ik, een stapje hoger en kon ik ze niet meer helpen. Het werd tijd voor iemand anders. En nu mag ik hier kijken naar een topband. Zeker ben ik trots. Wat zijn ze gegroeid. En nog steeds normale jongens, bescheiden ook, misschien wel té.”

Asbak

Het publiek bestaat uit jong en oud. Van hippie tot hipster, van omwonenden tot bikers. Er zijn nog enkele plekken in de middelste rijen vrij. Een bus rijdt, meisje er nog bovenop, naar voren. De flessen bier en wijn komen tevoorschijn. Frank en Maja uit Raalte zitten lekker in stoeltjes bij hun Citroën HY uit 1978. “Dat is mijn privéauto”, meldt Frank. Hij begint te grijnzen. “Ik wil ook geen nieuwe; deze heeft nog een asbak.” Marja vindt het prachtig. “Dat festivalgevoel heb ik zo gemist. Lekker in het gras met een biertje erbij.” Dan begint de band. “We gaan geschiedenis schrijven met elkaar jongens. We nemen de eerste drive-in liveplaat ter wereld op”, meldt Bastian. Drummer Lars Spijkervet slaat hard; Roy Scholten gaat tekeer achter zijn Hammond; Tim Kampman heeft de allure van een gitaargod en Daan Pen (broer van Bastian) is de archetypische rockbassist: cool en stoïcijns. Vooraan staat een twintigtal motoren. De helft ervan is van bikerclub 10XNiks uit Klarenbeek. Een van de mannen gaat rond met een trommeltje. Koekjes, zo lijkt het, maar bij nadere inspectie blijkt het om worst te gaan. En wij maar denken dat het spacekoekjes waren, zeggen we tegen de biker. Hij begint te grijnzen. “Ik moet nog rijden…” DJ Melvin (die vooraf en na afloop plaatjes draait) kijkt vanaf het gras toe. “Ik vroeg net nog een keer aan het publiek wie er vanavond de Bob was. Er reageerden er niet veel…”

Goed te passe

Het publiek is enthousiast. Toet-toet-toet, vroaarrrr. Op een gele bus zwaait een vrouw met een lampenslinger. “We komen uit Hellendoorn”, vertelt Rosalie. Ze is er samen met een stel vrienden en vriendinnen die elkaar (onder andere) kennen van Popbelang Hellendoorn. “We hebben de band al vaker gezien, maar dit is veruit het mooiste concert. Vooral door de entourage. Het is hier Woodstock in het klein. De band is altijd goed. Dat zulke jonge vente zulke seventies muziek maken.” Martin uit Hellendoorn volgt het concert vanaf het gras. “Gaaf man dit. Is dit echt allemaal eigen werk van ze? Wat goed! Duidelijk jaren zestig en zeventig. Heel erg geënt op Led Zeppelin. Fenomenale sfeer hier. We zijn allemaal erg ‘goed te passe’, zet dat maar in je stuk.”
Voorafgaand aan het laatste nummer van de reguliere set jut de band lachend het publiek op. Laat horen die motors. Dat gebeurt. Woodstock in Lemele verandert even in de TT in Assen. Uiteraard komt de band terug voor een toegift, waarin ook nog een stukje ‘Paranoid’ van Black Sabbath is verwerkt. “Hebben jullie allemaal al een shirtje bemachtigd”, vraagt Bastian. Hij begint te lachen. “Wat een commerciële kutband hè.” Dan is het tijd voor het laatste nummer. De band boogiet als een malle. Een laatste buiging voor het publiek en dan is het afgelopen. Gerald Pen, de vader van Bastian en Daan bedankt het publiek en geeft de laatste instructies voor een veilige aftocht. Daan lacht. “Bedankt pappa”, zegt hij. Een auto blijkt niet te willen starten. De accu leeg getoeterd waarschijnlijk…

Broodnodig

De band is zeer opgelucht. “Ik ben drie keer zo tevreden als na een normaal optreden”, zegt Bastian. Natuurlijk was het ook een publiciteitsstunt. Broodnodig ook, want door dat rotvirus viel hun hele tour op basis van nieuwe plaat ‘Straight into the Blue’ (verschenen op 28 februari, twee weken voor de lockdown) in het water. “Berekut”, stelt Bastian. “Voor alle bands natuurlijk, niet alleen voor ons. Weet je, als er zo meteen meer kan, komt elke band tegelijk met een plaat. Als je relevant wilt blijven, moet je wel wat doen. En dan komen wij met net wat anders: een liveplaat van een drive-in show.” De band maakte het zichzelf niet gemakkelijk. Voor liveplaten worden vaak meerdere shows opgenomen. Dan kunnen bands de beste uitvoeringen uitkiezen. Nu moest het er allemaal in één keer op. “Maar een foutje hoort ook bij het moment”, vindt gitarist Tim. “Een liveplaat is de herinnering aan hoe het op dat moment ging. Met zo’n plaat laat je horen wat je te bieden hebt. En wij gaan niet doen alsof we nooit foutjes maken.” Het zit erop. En wat zijn ze blij. Bastian: “De kroegbaas hier weet het nog niet, maar die wordt zo meteen overrompeld door een stel dorstige kroeggangers.”

Foto’s: Robin Podde

Lees ook

Opbrengst collecte KWF Kankerbestrijding

OMMEN – De KWF-collectanten van de afdeling Ommen hebben in de eerste week van september …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.