Home / / Lampie Van het padje

Lampie Van het padje

Beetje rondfietsen. Zomaar. Zonder doel. Al trappend genieten van het stralende weer. Een rij auto’s wil via de Hessel Mulert brug de oversteek maken naar het warm kloppende hart van Ommen. Pal voor de haaientanden knijp ik in de remmen van mijn Union Flamingo. Snelverkeer heeft hier voorrang. De gedachten laveren. Op naar huis en aan de koffie? Of een ijsje scoren bij Ekkelenkamp? Een claxonnerende automobilist verstoort wreed mijn overpeinzing. Tjonge jonge, moet dan nou zo, eikel! Ja, dat moest! Op de rijbaan, niet bedoeld voor fietsers, raast een groepje wielrenners. De laatste renner van het groepje kijkt vertoornd om. Ik hoor niet wat ie roept naar de automobilist, maar het klonk bits. Vermoedelijk was het geen pochen of een excuus. Hoewel dat laatste op z’n plaats was geweest. Een middelvinger had het plaatje compleet gemaakt, maar die bleef de toeschouwers bespaard. Desondanks, de autobestuurder was niet de eikel, maar de wielrenners waren eikels 3.0. Of wielrenners…, wielrenners, een groepje peddelaars dat zich volstrekt misplaatst wielrenner waant. En denkt dat ze boven de wet verheven zijn. Hoezo rijbaan voor auto’s? Hoezo fietspad? Wielrenners? Verkeersdeelnemend wild. Niks meer, niks minder. Blik op oneindig. Verstand op nul. Om niet nader te verklaren redenen voelen wielrenners zich de koningen van de weg. Hangjongeren hebben de naam, maar het zijn de zielenpieten op peperdure Treks, Scotts en Koga’s die lak hadden aan coronapreventie. Alsof dat schreeuwerige, belachelijke hansopje ze immuun maakt voor wet en besmetting. Dat domme gejakker in groepsverband, dat gebiedende geschreeuw om ruimte tegen argeloze fietsers. Inderdaad, zoals Lampie. Dat gore gesnuif in het voorbijgaan, met een kek reflecterend brilletje op de neus en een plastic vergiet het hoofd. Ja sorry hoor, de doorsnee amateurwielrenner is een lul. Misschien doordeweeks een prima kerel. Een beschaafde huisvader die zijn kindjes helpt met het huiswerk, op zaterdag een bloemetje koopt voor z’n vrouw, keurig het afval scheidt, op tijd z’n belasting en sportschoolabonnement betaalt en trouw om de andere week z’n schoonmoeder bezoekt. Maar goed, wanneer in de vrije uurtjes dat iets te strak zittend synthetisch tenue om de body wordt getrokken en de kont om het smalle zadel wordt gedrapeerd, gaat het afschuwelijk mis. Zeker als een paar andere gekken aansluiten. Tour de France spelen. Elkaar opjagen. Stoplichten negeren. Niks op dat smalle fietspad geduldig wachten en voorrang verlenen, maar hup de rijbaan voor auto’s op. Er is geen ontkomen aan die wielerterreur. Zit je nietsvermoedend op een terras een ijsje te likken. Tik, klak, tik, klak, tik, o jee, komen weer een paar dwazen aankakken op die ongelukkige wielerschoentjes. Onbeholpen kamelen op spekglad ijs. Ongegeneerd achterover uitpuffend, de benen wijd, met voor iedereen een onsmakelijke blik op hun mannelijkheid, welke zo tekent in die knijpende wielerbroekjes. Ieder zijn hobby. Meer dan honderd kilometer weggetrapt? En hoeveel van het fietspad gekegeld? Zóóó. Stoer. En ik? Relax. Heb er net een rondje Ommen-Zuid opzitten. Nog geen tien kilometer, maar bedenk: een haas ziet niet per se meer dan een schildpad…

Lees ook

Nieuw scorebord voor S.C. Lemele

LEMELE – Vaste bezoekers van Sportpark ’t Zandeinde in Lemele is het zeker niet ontgaan: …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.