Home / / Lampie Tussen hart en verstand

Lampie Tussen hart en verstand

‘Er is er een jarig, maar ja, maar ja, hoe moet dat nou in deze tijd…’ Mijn lieve moedertje hobbelt al 85 jaar op deze aardkloot. De afstand Ommen Steenwijk is te doen Ook de barrière die het coronavirus opwerpt is te slechten, maar het moet niet leiden tot een nare nasleep. Lampie is niet van gisteren. De kroegen mogen weer open, je mag het terras weer op en bij mooi weer is het nabij de Hessel Mulert brug, op het veldje langs de Vecht stervensdruk – vergeef deze ongelukkig uitdrukking. Alleen heb ik het idee dat niet iedereen in de gaten heeft waar die cirkels in het gras voor dienen. Om afstand te houden dus. Van elkaar. De pizzaboeren en bierventers hebben goed zakengedaan. Het hele veld ligt bezaaid met lege dozen en lege flesjes. Overvolle prullenbakken. Wel de lusten, niet de lasten. De troep opruimen is een brug te ver. Niet enkel rondom de Hessel Mulert brug. Het is asogedrag. Maar ja, drank in de man, wijsheid in de kan.
Ook de kroegen zijn weer open. Jááá…, bliksem…, mooi…, maar? De tijden dat ik geregeld in de kroeg kwam ligt al enige tijd achter me, maar ik vraag me af of dat goed gaat. Niet alleen aan het schap. Ook ‘als de aardappelen afgegoten moeten worden’. Gaat dat goed, als een stuk of tien fluitjes in het keelgat zijn verdwenen en het verantwoordelijkheidsbesef is weggespoeld. Dan krijg je omgekeerd visserslatijn. De afstand wordt niet steeds groter, maar kleiner. Onwerkelijk allemaal. In wat voor wereld zijn we terecht gekomen? Gelukkig kan ik de zinnen verzetten. Hengeltje pakken en op naar het water. Of een stukje fietsen. Niet meer zo ver. Door de jaren heen heb ik ingeboet aan spierkracht, gelukkig uitgezonderd de sluitspier. Begin al rekening te houden met de wind. Oostenwind? Oké, dan niet richting Vilsteren, maar richting Junne, dan zit ie op de terugweg in de rug. Een e-bike is mijn voorland, maar zo lang het nog kan voorlopig op eerlijke beenkracht.
O jee…, ik ben afgedwaald. Mijn moedertje dus. Toch maar even het gaspedaal van de bestelbus intrappen. Ik haal haar op. Onderweg vertel ik de restricties wel. Die vergeet ze namelijk zo. Nooit vergeet ik haar eerste reactie, pal na de virusuitbraak. Een goedbedoelde en bezorgde waarschuwing dat ze op moest passen. “Geeft niet, ik ben ingeënt!” Ach ja, het zijn verwarrende tijden. De ernst is naderhand wel doorgedrongen, maar haar spontaniteit staat inachtneming geregeld in de weg. Anderhalve meter is crime. “Whèh”, de allerjongste familieaanwinst heeft een pestbui. Of darmkrampjes. Of trek. Zeg het maar. “Whèh.” “Och kassian die kleine. Geef maar even. Troost bij oma.” Even terzijde: kassian is een Maleise uitdrukking van medelijden. Afkomst verloochent zich niet. Wat volgt is een strenge haltbeweging. “Kan niet ma. Afstand houden.” “O ja, zóóó vervelend.” Hoe spijtig, een lief, oud vrouwtje van 85 jaar het knuffelen met haar achterkleinkind verbieden. Het is laveren tussen het hart en het verstand…

Lees ook

Vilsteren strijdend ten onder tegen kampioenskandidaat Epse

VILSTEREN– Epse was voor Vilsteren de openingsklus van het seizoen 2020-2021. De gasten deden het …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.