Home / / Lampie K(l)ussende kerels

Lampie K(l)ussende kerels

De tune van ‘House of the Rising Sun’. Klassieker van The Animals. Goud van Oud. Niet op de radio hoor, het is mijn iPhone die afgaat. Dochterlief. “Hoe laat kom je?” “Zo spoedig mogelijk”, antwoord ik, “eerst nog wat afmaken voor het werk.” Thuiswerken heeft zo zijn voordelen. Je kunt er eventjes tussenuit knijpen. Bovendien is die zolder van mij, waar mijn werkplek is ingericht nu niet direct een aanlokkelijke plaats. Eerder donker, naargeestig en deprimerend. Zeker met mooi weer. Vluchtgedrag. Zo snel mogelijk weg van daar! Maar goed, aan dat fraaie weer had ik niks. Lampie moest zwaar aan de bak. Mouwen opstropen, in de handen spugen en aanpakken. Diepe kloven ontsieren mijn tot voor kort zo gave en tere kantoortengeltjes.

Zo ik me ook afvraag of ik nog wel in de hemel kom, vanwege al het gefoeterd en gevloekt de laatste tijd. Ik weet, allemaal onmacht en afreageren, maar niets menselijks is mij vreemd. De eerste keer kwam ik er nog mee weg. “Hééé…”, klonk het streng van een verdieping lager, “niet vloeken!” “Deed ik ook nooit”, reageerde ik snel. “Ik zei: goa ver umme.” “O ja, tegen wie had je het dan…?” Dwars door de mand. Genade voor recht. Het was me vergeven. De koffie werd me aangereikt. Met een van mijn lievelingskoekjes, van die tanden brekend harde plakken, met chocoladestukjes erin. Ik word behoorlijk getest op stressbestendigheid de laatste tijd. Dat komt zo: dochtertje is verhuisd. In de richting ooit bezongen door The Pet Shop Boys, Go West. Westwaarts dus. Van de Strangen naar de Dante. Dicht bij oma en opa. Wel zo makkelijk als er even op de twee boys gelet moet worden. Top.
Alleen hebben we geen toverstafje, zo van: ‘hocus, pocus, pilates pas, ik wou dat de verhuizing achter de rug was!’ Helaas. Ik heb wel een toverstafje, maar die kent maar een kunstje. Hierover uitweiden is voor dit verhaal ongepast en niet relevant. Toch ontwikkelt deze klunzer zich meer en meer tot een allround klusser. Iets dat voor kort voor onmogelijk werd gehouden. Zelfs de gruwel van elke kerel met twee linkerhanden, in mijn geval ook nog met tien duimen eraan, een Ikea-kast uit elkaar en weer in elkaar prutsen is tot twee keer toe gelukt.

En ja, de deuren sluiten redelijk aan. En nee, ik kan me voorstellen dat het gezamenlijk monteren van een kast leidt tot gekibbel en zelfs echtscheiding, maar op wat getier en gevloek na ging het goed. Of goed…, redelijk goed. En eerlijk is eerlijk, zonder hulptroepen waren we nu nog aan het slepen. Schilder Jacob Deen & Zoon reikten de helpende hand. Dat lompe spul was een heikel punt. Misschien maar in de tuin ritueel in brand steken dacht ik, maar die schilder en die kleine van ‘m boden een flinke aanhanger plus vier helpende powerarmen en benen. Omhelzen en kussen doe je niet in deze verwarrende tijden, maar ik was er bij deze kerels bijna toe gekomen…

Lees ook

Collectanten gezocht in Dalfsen

DALFSEN – Van 16 t/m 21 november vindt de landelijke huis-aan-huiscollecte van het Nationaal MS …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.