Home / / Lampie: Hopen op Danny

Lampie: Hopen op Danny

Goed bezig Lampie, gaf ik mezelf een compliment. De Stentor, Voetbal International en wat folders netjes op een stapel en al die pruttel voor het vissen aan de kant. Twee lege bordjes en twee glazen melk op de tuintafel, zóóó…, kom maar op. Net op tijd klaar. Daar kwam ze al aan. Mijn vrouw. Met kibbeling. Had een half uurtje daarvoor een app gehad. “Zin aan kibbeling?” “Goed idee”, luidde mijn minimale tegenbericht, begeleid door het glimlachende icoontje met de tong uit de mond. “Ze zijn nog warm, als jij de tafel vrij maakt…” Nauwelijks uitgesproken zag ze tot haar verbazing dat ik dat al gedaan had. Uit mezelf. Bijna veertig jaar huwelijk en nog blijf ik verbazen.

Een plastic zak met witte kadetjes werd opengetrokken. Klef brood. Eigenlijk alleen geschikt als die knapperig gebakken lekkernij van Teunis Baarssen ertussen zit en nee, niet besmeerd met margarine, maar met een laagje saus van huismakelij. Smullen maar. Héérlijk. Niet dat ik mijn vingers erbij op zou eten, maar ik hap van gretigheid wel bijna in mijn tengels. “O ja”, begint mijn wettige echtgenote. “Je moet de groeten hebben van…, ach hoe heet ie nou ook alweer. Van het Bostheater.” Er verschijnt een denkfronsje op haar gelaat. Ik besluit haar te helpen, de mond nog niet eens leeggegeten. “Die lange…, Rob van ’t Zand?” Dat lijkt me namelijk een echte aalscholver, die ook wel een visje lust.

“Nee, die niet. Ach kom, je kent ‘m wel.” Ja, zal best. “Die zo graag babbelt.” “O, Jan Steen”, doe ik nog een poging. “Nee joh, die ene. Hij was met z’n vrouw. Ook een visje halen. We hebben even zitten kletsen. Op veilige afstand hoor. Die met die stoere cowboylaarzen. Hij lult altijd over bands en muziek.” “O…, Ewald!” “Ja, die. Z’n vrouw is ook altijd vriendelijk en in voor een praatje.” “Hebben jullie het over het Bostheater gehad dan”, vroeg ik, onderwijl stevig door happend. De vis was nog warm en ging er wel in, want goeiemorgen, of ik honger…, o nee, dat mag ik niet zeggen van mijn lieve moeder, ik ken geen honger, maar of ik een beetje trek had, zóóó!

“Ja, het Bostheater was ter sprake gekomen. Dat het jammer was dat een paar optredens niet door konden gaan door die klotecorona.” Ja, natuurlijk. Ook het Bostheater ontkwam niet aan de geniepige terreur van dat rotvirus. Vette streep door De Dijk, Her Majesty en ook Golden Earring. Zonde. Het geplande programma tot 1 september exit. Het enige wat je tot dan in het amfitheater gaat horen is de schreeuw van de sperwer. Althans overdag, ’s nachts regeert de spookroep van de bosuil. ‘Mag het licht uit, mag het licht’, lispelde Huub van der Lubbe en dat is prima, maar niet op deze manier natuurlijk. Vanuit de huiskamer klinkt op gedempte toon. ‘Here we go/On this rollercoaster life we know.’ Danny Vera! Die komt op 4 september naar Ommen. Hopen jongen, hopen…

Lees ook

Jannie viel in minder dan een jaar maar liefst 30 kg af

‘Belangrijkste is dat je echt wilt en niet alleen focust op je gewicht’ REGIO – …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.