Home / tweetpost / Uit Hei en Dennen: Overpeinzingen

Uit Hei en Dennen: Overpeinzingen

De Paasdagen zijn geruisloos aan ons voorbij gegaan. Hoewel, wij kregen van verloofdes drie dochters op zondagochtend een heuse Paaslunch van hotel De Zon. Lekker opgesmikkeld en daarna een mooie tocht door de kleine wegjes in onze Duitse omgeving gemaakt. Nee, geen grote betonblokken die ons bij binnenkomst tegen hielden. Bijna geen auto te zien. Wel veel fietsende gezinnen met kleine kinderen op mini fietsjes. Allemaal met helmpjes op.  Dat is daar routine, ik zie ook mijn kleinkinderen in Frankfurt steeds met helmpje fietsen.

In het Friese Drachten wordt weer gewerkt, vertelde dochter. Haar man werkt daar ook en zo wisselen ze elkaar steeds af, zodat zoontje Floris begeleiding heeft. Hij moet ‘huiswerk’ maken, maar vindt het stom vervelend en saai. Hij is snel van begrip en snapt niet dat andere kinderen daar  moeite voor moeten doen. Dat zegt niets over zijn toekomst, uit ervaring weet ik dat dit in latere jaren heel teleurstellend kan zijn. Mijn neefje kende de merken van al zijn dinkytoys. Een tweede Einstein was opgestaan. Hij werd plantsoenwerker. Ook mooi.

Stel dat je als seniore in een ziekenhuis belandt. Ik kom niet in aanmerking voor een IC plaatsje en word op een zaaltje met benauwde bejaarden gelegd.  Dan zou een Drion pil toch uitkomst geven. Hè, ik wilde nog wel een vrolijk geestig stukje schrijven! Maar waarover? Waar valt er nog wat te lachen? Er worden zendmasten in brand gestoken. Waarom? Het zal wel weer iets energetisch of anderszins zijn. Ik word doodmoe van al die sneue verhalen over je innerlijke zelf, dat je lijf voelt wat je nodig hebt of wat je juist mist.

Doet mijn lijf ook wel, maar alleen als ik dorst, honger of slaap heb. Wat ik vooral mis zijn mijn familieleden, vrienden en vriendinnen. Met mijn kinderen heb ik een groepsapp, wat een uitvinding. Foto’s, filmpjes, verhalen, het geeft het gevoel erbij te kunnen zijn. Ik bel veel met zusjes en schoonzusje. De laatste is altijd in de tuin te vinden. Zij is alleen en bestiert het grote huis met dito tuin. ‘s Morgens een uur lopen en daarna langs het graf van haar man, mijn broer,  die 10 jaar geleden overleed.  Daar “praat” zij even met hem en loopt dan weer naar huis, waar alles nog het zelfde is, als op de dag dat mijn broer overleed.

Het  is wat somber daar, met al die relikwieën…

Antoinette

Lees ook

Het Boek van de Week

De vader van de Britse Christa Geering heeft een oorlogstrauma opgelopen. Tijdens WOI heeft hij …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.