Home / tweetpost / Uit Hei en Dennen: Hoe lang nog?

Uit Hei en Dennen: Hoe lang nog?

Ik zocht naarstig naar een leuk item voor de column van deze week, maar helaas, er is nog steeds geen witte rook uit de schoorsteen van het Catshuis gekomen. Vanavond spreekt de MP weer, maar ik verwacht geen grote veranderingen. Dat de hele wereld nu zo op z’n kop staat, het lijkt op een Bijbelse plaag. Konden we de corona maar afkopen door zelfkastijding of door het lijf met een emmer koud water onder te dompelen.

Ik bel iedere namiddag met mijn twee boeiende ouderen van dag. De 89 jarige senior zit thuis te wachten tot Nederland weer opengaat, en de seniore in Oldenhaghe vindt haar vreugde in het bekijken van twaalf pinken,  die deze week weer verschenen in de wei tegenover haar. Zij rookt graag en dat kan daar op het balkon. Maar wie voorziet haar van rookgenot in deze tijd. Ook daar zijn altijd hele bereidwillige lieve zorgzame mensen, die begrip hebben voor haar dagelijkse nicotine verslaving. Want zeg nou zelf, in tijden van nood ga je toch niet een 70 plus dame laten verlangen naar haar begeerde nicotinetrip. Gelijk maar een slof aangeschaft, want niets schijnt erger te zijn dan te tandhakken naar een sigaret. Ik heb er geen benul van, heb toen ik 15 was een keer een sigaret geprobeerd, om na 3 seconden te constateren dat het bepaald geen genoegen is om rook binnen te krijgen. “Je moet ook doorzetten” riepen vriendinnen, maar dat doe je toch ook niet bij een heel vies koekje of gebakken bloedworst?

Wat wij deze week allemaal niet deden? Naar onze kinderen en kleinkinderen, winkelen, bioscoop, theater, restaurant, vrienden bezoeken en nu is zelfs ook Koningsdag afgelast. We zagen Máxima met bril en verfomfaaid haar achter haar verhoogde laptop en een wel heel bebaarde koning in vrijetijdskledij. Ik vind het prima, zelfs heel bewonderenswaardig om je zo aan het volk te tonen hoor. Ik wist helemaal niet dat Máxima zulk sneu haar had. Daar wordt heel wat aan gesleuteld voor er een diadeem in komt.
Wat hebben we toch een fantastisch vrij leven gehad. Nu pas besef je een klein beetje wat oorlog zou betekenen. Dat je je leven, zeker als oudere, niet zeker bent en je door één kuchje een martelende ziekte met veelal dodelijk afloop tegemoet gaat. Zelfs je begrafenis is eenzaam. Alleen je naaste familieleden zijn er, geen bloemen, geen afscheidsspeeches.
Stilte…
Antoinette

Lees ook

Het Boek van de Week

De vader van de Britse Christa Geering heeft een oorlogstrauma opgelopen. Tijdens WOI heeft hij …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.