Home / / Lampie: Troostmuziek

Lampie: Troostmuziek

De grappige en grappig bedoelde appjes van familie en bekenden worden minder en minder. De tijd van ongein is voorbij. Het is bittere ernst. Even geen flauwekul. Dit wordt een doodserieuze column. Op wie heeft de onzichtbare vijand het gemunt? Niet te veel in gedachten. Aandacht bij het verkeer. Handen aan het stuur. Die handen, ai, ai, ai, kloven van het vele wassen. Nivea kan het herstel niet meer aan. Keer op keer is het jakkes, dit weer aangeraakt, bah, hier weer aangezeten. Keer op keer word ik door mijn vrouw richting kraan gedirigeerd. Begin smetvrees te ontwikkelen. Het is bizar. De sluipmoordenaar corona treft ons vol op de kin. Was die ellende maar weg te spoelen met een hogedrukspuit, dan haalde ik er direct een op bij Karwei.

Helaas. Geen remedie. Wat rest zijn schietgebedjes en hopen dat de gebeden verhoord worden. We zijn in een rampfilm beland. Wat zeg ik…, een horrorfilm. Wanneer ben ik aan de beurt, spookt het in mijn grijze massa, onderwijl met mijn hengeltje richting Junne tuffend. ‘Hoor wie klopt daar kind’ren, hoor wie klopt daar kind’ren’, alsjeblieft niet opendoen, straks is het dat achterbakse, nare virus. Neerslachtigheid overvalt me. Misschien dat muziek mijn bedrukt gemoed verlicht. ‘Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten hoe/Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten waarnaartoe’. Jenny Arean en Frans Halsema. Alsjeblieft, dat is allesbehalve verpozing. Andere zender. ‘Zeg me dat het niet zo is/zeg me dat het niet zo is/zeg mij dat het niet waar is’, lispelt Frank Boeijen.

Stop. Tik, snel doorzwemmen naar een ander kanaal. ‘We gotta get out of this place/If its the last thing we ever do/We gotta get out of this place/Cause girl, there’s a better life/For me and you’. Dijk van een song. The Animals. Met zanger Eric Burdon. Waren ook al eens in Raalte. Bij Ribs & Blues. Jammer dat ze zo laat geprogrammeerd stonden, want dan krijg je het toch minder goed mee. Geen idee hoe dat komt. Hou het maar op vermoeidheid. Nee, niet van de biertjes. Vermoeidheid! ‘We gotta get out of this place’, hoe toepasselijk. Een ziener, die Burdon! Dit jaar geen Ribs & Blues. Vanwege corona. Balen. Even later hebben Simon & Garfunkel het over de Sound of Silence. Inderdaad. Stil hier.

Geen mens te bekennen in Stegeren. Of toch? In de verte een jogger. Zóóó…, die is een eind van huis. Dolf Jansen? Nee. Ben de naam van deze ‘spijker’ kwijt, maar hij balde ooit bij ‘de kanaries’. Ik steek mijn vinger op, want claxonneren is ongepast. Straks springt ie van schrik in de naastgelegen moddersloot. Mijn groet ontgaat de ex-voetballer van OZC. In trance stampt ie verder. Over stampen gesproken. ‘I’m on the highway to hell/On the highway to hell’. AC/DC. Klassieker. Meeblèren. Rammen op het stuur. Het zijn The Eagles die me met Hotel California terugzetten in de rauwe realiteit. Je kunt inchecken wanneer je wilt, maar verlaten doe je het verdoemde hotel nooit…

Lees ook

Boek van de Week: ‘De Leeuwen van Sicilië, het verhaal van de beroemde familie Florio’

Het is 1799 als er in Calabrië in de laars van Italië een aardbeving plaats …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.