Home / / Dat wat een vol helder licht weerkaatst

Dat wat een vol helder licht weerkaatst

Zichtbaar geraakt in ons buigen
zoenen onze ogen met haar felle aanwezigheid
overdonderd zijn van iets wat we dachten
herkende we deze lucht niet zonder slierten arroganties
als goden op aarde waanden we ons de lucht en alles toe
tot de stilte

In handen brandmerkte het geld
door tot naar aderen in hoofden als leven, dat dachten
we . . .

bergen laten zich weer zien hoe ze altijd al boven ons
smogden we vergezichten weg

ze sterven onder namen die we er opdrukken
ongehoord naar wat we zien

mens, er is een berg met verzonnen naam
Himalaya
een hemellichaam met verzonnen naam
Maan

het klinkt onder druk, kaatst, fluistert iets in ons, licht en hoogtes

ik stond laat op
van de bank om naar bed te gaan
werd getrokken, sloot me af naar buiten
drapeerde het gordijn tegen mijn rug
en zag haar: de Maan
la Luna, moon… dat daar… stond daar, mij aan te staren
bedacht ze onuitgesproken namen voor de mensen die keken?
ze zuchtte en vloot haar kaatsende licht deze dampkring binnen

Om men eens kon Ommen horen
daar stonden we dan
te nachtbraken
naar adem te happen
vergeten hoe zoveel frisse lucht voelde

het is wel stil, heel stil
je eigen ademhalen horen

– Viviane Rose, stadsdichter van Ommen

Foto: Viviane Rose

Lees ook

Marijn de Vries nieuwe toezichthouder bij RTV Oost

REGIO – De Raad van Toezicht van RTV Oost heeft Marijn de Vries (42j) per …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.