Home / / Lampie: Bloemetje

Lampie: Bloemetje

Mijn schuld. Ik had op de weg moeten blijven. Maar het motregende, de schemer was nabij en zo tegen de avond is het een k-weg. O ja, wel handig te vermelden waar ik het over heb. De weg vanaf de Hessel Mulert brug richting restaurant Puik. Auto’s van beide kanten. Ongeduldige bestuurders. Waarschijnlijk hongerig op weg naar huis. Of hongerig…, mijn moeder zei altijd, ‘jij kent geen honger, alleen trek’. Op de keper beschouwt heeft ze daar gelijk aan, maar daar wil ik het niet over hebben. Ter zake. Om het gemotoriseerde verkeer te ontwijken gooide ik het stuur van mijn Union Flamingo ter hoogte van Berna’s hairfashion richting stoep. In overtreding. Klopt. Ik had moeten afstappen.

Nu zit op mijn jas een onbenullig grote capuchon, met aan de rand een konijnvel. Een nepper hoor – voordat ik de anti-bontbeweging op de nek krijg en me de ruiten worden ingegooid. Maar echt of nep, het belemmerde wel mijn zicht. Ik joeg ter hoogte van bloemenwalhalla Blok bijna een ouwe baas van de sokken. “Hé, opletten slaapkop”, mopperde de oldtimer. Had ie volkomen gelijk in. In zoverre, ik zat niet te slapen. Heb weliswaar een slaapprobleem, maar daar lig ik niet wakker van. Ik slaap lang genoeg, maar kom niet honderd procent tot rust, vanwege snurken en apneu. Toestand, pfff… Nou ja, ik verontschuldigde me bij de man. Gelukkig, hij had zijn bosje bloemen nog stevig in handen. Een prachtig boeket. Niet zo’n sneu bosje chrysanten, zo je die in de supermarkt of bij benzinepomp aantreft. Ik herkende blanke kelkbloemen en witte rozen. Aan het cellofaan hingen sierlijke krullinten.

“Uw vrouw boft maar”, wilde ik zeggen, maar kon mijn woorden net op tijd inslikken. Hij had er de leeftijd voor, misschien was ie wel weduwnaar besefte ik me net op tijd. “Mooie bos meneer”, hield ik het op de vlakte. “Daar kun je mee voor de dag komen.” Niet het hemelzwerk, maar zijn gezicht klaarde op. “Voor moeder de vrouw”, knipoogde hij. Het leverde me een beetje een schuldgevoel op. Wanneer heb jij spontaan een bosje ruikers meegenomen, vroeg ik mezelf af. Wordt wel weer eens tijd. Ben er waarschijnlijk geen type voor. Althans, gezien de opmerkingen welke bij ten deel vielen nadat ik lange tijd geleden met een fleurig boeket het bloemenhuis verliet. “Zo Lampie, wat goed te maken thuis?” Niet een, maar wel drie keer.

Tja, wat moet je zeggen? Iets in de trant van, “wat ik heb uitgehaald, valt niet goed te maken met een bosje bloemen?” Ach, daar komt alleen maar praat van. Een geheimzinnige glimlach en een vette knipoog is beter. Laat ze maar in de waan. Een bloemetje, klein gebaar, groot plezier. Vrouwen zijn er mee te lijmen, al volgt op het “wat leuk”, standaard een obligaat, “dat had je niet hoeven doen.” Twee tientjes voor een fraaie bos ruikers, het betaalt zichzelf terug in een met liefde, zorg en aandacht bereide maaltijd. Toch maar even terugfietsen, of een volgende keer…?

Lees ook

Geen trainerswissel heren 1 en 2 bij ASC’62

DALFSEN – Het contract met Piet de Jong (37) lag al vast tot en met …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.