Home / / Lampie: Marathonvergadering

Lampie: Marathonvergadering

Net als het prille jaar moet ik ook nog op gang komen. Verrek, de column. Of nou ja column…, dat klinkt nogal pedant, stukkie voor de krant zeg maar. Door dat luie gehang voor de buis stond ik plots onder tijdsdruk. Had van de week een lumineus idee, maar ben het kwijt.

Je wordt ouder, papa. Je geheugen laat je in de steek. Zat in de trein naar Utrecht, voor een vergadering in de burelen van ons nationale spoorbedrijf, zijnde mijn werkgever de NS. Niks voorbereiden op een belangrijke meeting, op routine. Af en toe wat knikken en als je het niet weet zeg je dat je er op terugkomt. De gedachten dwaalden af onderweg. Dacht aan mijn collega, die ik in het voorbijgaan nog even vluchtig sprak. Nog geen veertig en al zowat een jaar bij huis. Burn-out. Opgebrand. Hij was te fanatiek geweest. Zat helemaal vast. Kon niks meer. “De accu was leeg”, luidde zijn verklaring. Het ging beter nu. Binnenkort voorzichtig beginnen. Paar uurtjes per dag.

Burn-out. Klonk plausibel. Hij is een fanaat. Nogal overdreven. Altijd zeuren over het werk. Of er geen voetbal of vissen bestaat in de wereld… Tot de griep hem in de kraag vatte. Een hardnekkige. Na drie weken was ie er nog niet weer. Toen de mededeling dat er meer aan de hand was. Burn-out. Heftig. We mochten geen contact opnemen. Hij had tijd nodig voor zichzelf. Om te herstellen. Doen waar hij zin aan heeft en energie van kreeg. Ik weet, niet fris, maar ik zag mogelijkheden. Onbekommerd sjouwen langs de Vecht. “Chef, geen schik om naar die bijeenkomst te gaan. Niet gemotiveerd. Burn-out denk ik.” “Niet ouwehoeren, van werken is nog nooit iemand dood gedaan!” “Nee, maar ik wil ook niet de eerste zijn”, sputterde ik na. Misschien had ik mijn boodschap meer kracht moeten bijzetten. Nou ja, slof, slof, naar de Intercity. Van Zwolle naar Utrecht. Beetje bijslapen.

Ter hoogte van de IJsselbrug dacht ik: daar had je moeten staan. Aan de waterkant. Vissen. Staat publiekelijk onder druk. Die arme visjes. Nou ja, misschien helpt het als ik verklaar genderneutraal te vissen. Geen idee wat dat inhoudt, maar dan kom ik er misschien mee weg. Zo van, o…, genderneutraal, dan is het goed. Dan begint het onbedaarlijk hard te plenzen. Mijn mening wordt bijgesteld. Je zult hier maar staan. In de aap gelogeerd. Nergens dekking. Maar goed, wat wil je, januari. Dan kun je slecht weer verwachten. Bovendien, het weer heb je maar te nemen zo het komt. Het is als met vrouwen, het blijft onvoorspelbaar. Utrecht was overigens niet zo vervelend als door mij werd verondersteld. Even bijkletsen met collega’s die ik lange tijd niet meer had gesproken. Ouwehoeren over voetbal. Vervolgens een lekkerbek scoren op de markt en weer terug. Halverwege de middag meldde ik me weer binnen. De chef keek demonstratief op zijn horloge, waarna ik informeerde of het een nieuw exemplaar was welke hij wilde showen. “Zóóó, marathonvergadering zeker?” “Nee, treinvertraging”, knipoogde ik.

Lees ook

Geen trainerswissel heren 1 en 2 bij ASC’62

DALFSEN – Het contract met Piet de Jong (37) lag al vast tot en met …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.