Home / / Loes Adegeest gaat altijd tot het uiterste: ‘Alleen moe en voldaan telt’

Loes Adegeest gaat altijd tot het uiterste: ‘Alleen moe en voldaan telt’

DEVENTER/DALFSEN – Ze wilde hardlopen, maar het werd schaatsen. En wielrennen. “Als kind heb ik jaren gevraagd om een racefiets, maar mijn ouders namen me daarin niet echt serieus,” lacht de in Dalfsen opgegroeide Loes Adegeest (23). “Op mijn twaalfde kreeg ik er eindelijk een. Vanaf die dag zat ik er elke dag op.”

De sportieve carrière van Adegeest begon, zoals voor veel jonge Dalfsenaren geldt, bij ijsclub Stokvisdennen in haar woonplaats. Ze koos die vereniging wonderlijk genoeg niet vanwege het schaatsen. “In de zomer, als er geen ijs ligt, doen ze daar veel skeeler- en hardlooptrainingen. Dat hardlopen wilde ik ook. Daarom ben ik op mijn zesde lid geworden van de Stokvisdennen.” Het hardlopen werd al snel schaatsen. Zes jaar later kwam het wielrennen erbij.

Ontevreden
Op dit moment zit Adegeest midden in het marathonseizoen. “Vanaf eind oktober schaats ik iedere zaterdag een marathon. Onlangs hadden we de vierdaagse en daarna waren we een weekendje vrij. Nu gaan we weer door. Ik kijk vooral uit naar januari, als we de marathon in Oostenrijk op natuurijs schaatsen.”

Tijdens de eerste marathon van het seizoen veroverde Adegeest in Amsterdam direct brons. Ze was er blij mee, maar de manier waarop ze die derde plaats pakte, stelde haar niet helemaal tevreden. “We hadden met een klein groepje al snel een ronde te pakken op het peloton. Daarna hoefden we alleen nog de overige veertig rondjes vol te maken. Maar ik hou van aanvallen, ik had liever nog een rondje gepakt.” Energie sparen zit niet in haar systeem. “Ik hoor vaak dat ik dat wel moet doen, maar ik baal ervan als ik na de finish voel dat er meer in gezeten had. Ik kom liever moe en voldaan als vijftiende over de streep, dan als zesde terwijl ik er niet voor heb moeten knokken. Ik wil altijd het maximale eruit halen. Negen van de tien keer red ik het niet, maar dan heb ik er in ieder geval wel alles voor gedaan.”

Virtueel fietsen
Het schaatsen is seizoensgebonden; wielrennen doet Adegeest het hele jaar door. “Nu in het winterseizoen zit ik nog sowieso drie dagen per week op de fiets. Dat doe ik ook regelmatig binnen, op een hometrainer met een virtueel programma op een scherm voor me.” In de zomer trapt ze heel Nederland door. “Dat kost meer tijd, maar is veel leuker. Je komt nog eens ergens. Twee seizoenen terug deed ik in de zomer aan baanwielrennen. Dan fiets je telkens hetzelfde rondje op een binnenbaan. Toen dacht ik: wat ben ik aan het doen? Ik ben veel liever buiten.”

Een van haar vaste haltes is het huis van haar ouders in Dalfsen. “Ik heb een tijdje in Enschede gewoond, maar sinds juni woon ik in Deventer. Dat ligt centraler en dat is met reizen makkelijker. Van Deventer naar Dalfsen is een leuke afstand om te fietsen. Onderweg heb ik bij mijn ouders dan een mooie stop om bijvoorbeeld de bidons bij te vullen.”

Hersenschudding
Afgelopen seizoen fietste Adegeest voor Team Parkhotel Valkenburg, een UCI-team, op het hoogste niveau. Het jaar werd niet wat ze ervan gehoopt had. “In juli ben ik hard gevallen, waardoor ik een hersenschudding opliep. Daarna heb ik geen wedstrijden meer gereden. Het was de tweede keer in anderhalf jaar tijd dat ik een hersenschudding had en uit tests bleek dat ik nog niet volledig hersteld was van de eerste. Ik had geen keuze en mocht niet fietsen. Wellicht maar goed ook. Andere sporters hoor je weleens zeggen dat ze na een uur niet meer kunnen focussen of je ziet ze zomaar vallen. Sommigen gaan zelfs knock-out na een wedstrijd en fietsen vervolgens gewoon door. Dat is toch niet goed?”

Haar fysieke malheur was niet de enige reden om te stoppen bij de profploeg. “Ik zat er niet op m’n plek. Je bent veel met de andere rijdsters onderweg en dat moet klikken. Het waren voornamelijk meiden uit Noord-Holland en ik merkte dat zij anders communiceren en anders met elkaar omgaan dan ik gewend ben.”

Vrijheid
Onlangs stapte Adegeest daarom over naar de ploeg van Jan van Arckel, terug op clubniveau. “Hun ploegleider had ik al meerdere malen gesproken en ook een aantal rensters kende ik al. Het voelt goed en vertrouwd. De ploegleider laat merken dat hij iets in mij ziet en mij graag in zijn ploeg heeft. Hij spreekt zijn vertrouwen in mij uit. Dat vind ik belangrijk.” Sportief gezien is het een stap terug. “Maar dat vind ik wel lekker. Ik fiets nog steeds mooie wedstrijden, maar ik heb minder verplichtingen. Ik kan een keer zonder problemen afzeggen. In de profploeg moest ik altijd stand-by staan. Nu heb ik meer vrijheid.”

In haar schaarse vrije tijd – Adegeest studeert Communicatie en Multimediadesign en werkt bij Futurumshop, een webshop voor wielrenners en mountainbikers – tekent en schildert ze graag. “Of ik schrijf. Het is maar net waar ik zin in heb. Ik heb ook even een webshop gehad waarin ik mijn werken aanbood. Maar daar heb ik nu met het wielrennen, schaatsen, mijn studie en werk geen tijd meer voor.”

Foto: Bert Treep

Lees ook

Ommen-zuid komt met 235 steunbetuigingen

‘Een ideale oplossing bestaat niet’ OMMEN – “Een oplossing die iedereen tevreden stelt, bestaat helaas …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.