Home / / Lampie: Pensioen

Lampie: Pensioen

Mijn geboortedatum kan ik onthouden. Die verandert niet. Mijn leeftijd wel. Elk jaar een streepje erbij op de levenslat. Een stapje dichterbij mijn pensioen.

Daar kwam een aantal jaren terug verandering in. Het kabinet besloot de eindstreep te verleggen. Balen. Vooral op kille, regenachtige ochtenden sleep ik mijn versleten lijf richting arbeid. Moe en der (werk)dagen zat. Zo in de diepe herfst van mijn arbeidzame leven speelt de drang naar vrijheid op. Die vermoeiende gang naar het werk. Wil ervan af. Kan ik vaker vissen. Of fietsen. Of mijn vrouw helpen – oeps…, niet perse in die volgorde hoor. Iets doen waar ik plezier en voldoening aan ontleen. Wensen te over, in de wetenschap dat een gezond mens wel duizend wensen heeft, maar iemand die zwaar ziek slechts een!

De uitnodiging van het pensioenfonds om uitleg te krijgen over vervroegde uittreding werd met beide handen aangegrepen. Mijn uitgangspunt: elke maand honderd euro erbij. ‘Bent u krankzinnig geworden? Honderd erbij, honderd er af zult u bedoelen!’ ‘Ook goed, waar kan ik tekenen!?’ Het liep anders. Jammer. Ik was niet alleen op vrijheidsmissie. Bij mij vervoegden zich Nettie en Gerrit de Jonge. De politicus werd geëscorteerd door zijn zaakwaarnemer, dat maakte de kwestie extra gewichtig. Het issue werd uiterst serieus benaderd. Opletten, want thuis volgt een kruisverhoor. Het weer was, als ik het mag typeren, en waarom zou ik dat niet mogen, zwaarmoedig. Grijs en vochtig. Een slechte voorbode. Geen troost aan te ontlenen. Een trein vol drabbige mensen.

Op drukke ochtenden in de trein word je gemoed zwaar op de proef gesteld. Wie volwassen mensen ziet voordringen, of twee stoelen ziet gebruiken als uitdragerij voor persoonlijke bezittingen, komt tot de conclusie dat we karakterloze, onverdraagzame en egoïstische schepsels zijn, slechts uit op eigen voordeel. Een trein vol chagrijnige kantoorpikken bellend of rammend op hun laptops, wiens grootste zorg is ongeschonden de tijd doorkomen en veilig in de buurt van het pensioen blijven. Gezucht, gehoest, gesnotter en drie personen aan het keuvelen. De trein snelde langs wei en bos. De Veluwe. Vergeven van natuur. Maar wat is natuur? De ruimte, of nee, de opvulling tussen Zwolle en Amersfoort.

Zo’n kwart eeuw geleden dacht je: daar komen vast kantoren, of huizen, of een snelweg, als je bulldozers bergen zand zag wegschuiven. Een afzichtelijk bord verklapt dat hier land wordt teruggegeven aan de natuur en aan wie we dit genereuze gebaar te danken hebben. We waren niet gedrieën op bezoek bij het fonds. Acht vermoeide zielen op zoek naar verlossing. Met grijs, kaal en lelijk als trefwoorden. De enige die deze trefwoorden ontliep was van de vrouwelijke kunne, afkomstig uit Ommen, had ooit de achternaam De Jonge aangenomen en de lokken succesvol behandeld met een spoelinkje. Gerrit klapte als eerste de laptop dicht. Hij had genoeg gezien. Tegenvaller. Ik zag mogelijkheden. Zeker, het is inleveren. Honderd euro per week. Zoiets. Pfff. Bliksem. Maar ja, als je het omdraait, wil je die honderd pegels per week aan het werk blijven…

Lees ook

Voetbal regio Dalfsen

ASC’62 begint te slap aan eerste helft ASC’62 speelde thuis tegen ZAC en verloor met …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.