Home / tweetpost / Uit Hei en Dennen: Jan Hendrik Schottert

Uit Hei en Dennen: Jan Hendrik Schottert

Vorige week overleed op 85-jarige leeftijd Jan Hendrik Schottert uit Oldenhaghe. De laatste maanden waren moeilijk. Moedig onderging hij deze zomer een beenamputatie in de hoop verlost te worden van pijn aan dat been. De aderen bleken grotendeels verstopt. Helaas, na revalidatie in Zorgcentrum Clara Feyoena kreeg hij in zijn mooie appartement in Oldenhaghe last van benauwdheid. Hij kreeg zuurstof toegediend en zo hield hij het nog een aantal weken vol. Hij klaagde nooit, er werd goed voor hem gezorgd, het eten smaakte nog steeds lekker en hij zag het leven weliswaar met beperkingen, hoopvol tegemoet. Ik bezocht hem een paar keer per week en steeds hield hij moed en genoot hij van het lekkere eten, de liefdevolle verzorging en de bezoekjes van zijn zorgzame zus, zwager en twee vrijwilligers.

Dhr Schottert woonde lang bij z’n ouders, eerst in de kleine boerderij, later in een mooie nieuwe woning. Zijn schooljaren beperkten zich tot de lagere school, maar dat belette hem niet geïnteresseerd te zijn in de natuur, liefde voor dieren en zijn bezorgdheid en aandacht voor de vele neefjes en nichtjes, waar hij op mocht passen.  Na de dood van zijn broer, bij wie hij vele jaren woonde, kreeg hij een kamer in Oldenhaghe. Om zijn leven wat meer inhoud te geven ging hij een aantal maanden per taxi naar Raalte, om daar te leren omgaan in de huidige maatschappij. Hij was immers al die jaren heel beschermd geweest. Als vrijwilligster leerde ik hem 10 jaar geleden kennen. Heel enthousiast reageerde hij niet op mijn “stadse” uiterlijk en het ontbreken van het Ommer dialect. Ik vertelde hem in Giethmen naast een boerderij te hebben gewoond, en kijk, dat gaf hem rust en vertrouwen. Dat ik dialect verstond was enorm in mijn voordeel.
Tien jaar hebben we wekelijks lange autoritten gemaakt. Het liefst langs landerijen, want dat boeide hem enorm. Hij wist er ook heel veel van, ik stak een hoop kennis op tijdens onze ritjes. Zijn humor was verrukkelijk, zijn enthousiasme, interesse en kennis immens. Vermakelijk waren zijn gesprekjes met obers. “Komt hier nog wel volk?” Dat verbaasde hem nl enorm. Gewoon overdag ergens koffie of een pilsje drinken? “Kujtuusook” vond hij. De laatste weken waren moeilijk, wat wachtte hem na de dood? Mijn diepe respect gaat uit naar de liefdevolle verzorging van Oldenhaghe personeel. Niets was hen te veel.

Antoinette

Lees ook

Uit Hei en Dennen: Kippenvel

Bij het horen of zien van verontrustende berichten krijgen veel mensen kippenvel en veelal laten …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.