Home / / Jan en Willeke vertrokken uit Ommen: “Nu is ons thuis in Italië”

Jan en Willeke vertrokken uit Ommen: “Nu is ons thuis in Italië”

Groeten uit… Italië

OMMEN / ABRUZZO – Jan en Willeke Luinge vertrokken vijftien jaar geleden uit Ommen om een nieuw avontuur in Abruzzo (Italië) aan te gaan. Tussen de olijfbomen startten ze een boerencamping. Ondanks de vele aardbevingen en andere problemen genieten ze nog steeds enorm van het leven in Italië.

“In 2005 zijn wij vanuit Ommen naar Abruzzo (Italië) geëmigreerd. Ondanks dat we het allebei prima voor elkaar hadden, zowel qua werk als privé, waren we toe aan iets heel anders. Nederland is mooi en vooral Ommen is een superfijne plek, maar het avontuur in het buitenland heeft ons allebei altijd al getrokken. Toen wij een relatie kregen, zijn we minder gaan werken. We hebben een campertje gekocht om uit te vinden waar wij ons in de toekomst wilden settelen.

De keuze is toen al snel op Abruzzo gevallen. Dit ligt ter hoogte van Rome, maar dan aan de Adriatische kust. Het is een nog vrij ongerept en onbekend gebied met een prachtige natuur. Dus toen wij tijdens de ‘verkenningstocht’ met ons campertje door het Hooggebergte ‘de Gran Sasso’ tuften, wisten we het heel zeker; hier gaan wij wonen. Een half jaar later vertrokken we met ons hele hebben en houwen naar het onbekende. Het heeft wel veel tijd gekost om aan alle gewoontes te wennen en vooral ook om de regels te leren kennen. We zitten in de EU, maar de regels wijken hier toch nog wel eens af van Nederland.

Eeuwenoude olijfbomen
Jan had hier al werk gevonden voordat we definitief vertrokken en vlakbij de kust zijn wij in een klein appartementje gaan wonen. Dit was niet echt wat wij voor ogen hadden toen we vertrokken uit Nederland, maar ja… alles voor het grote doel. Namelijk een minicamping in de bergen. Anderhalf jaar later vonden wij, na 80 huizen te hebben bekeken, deze plek. Onze camping ‘Rocca di Sotto’ ligt met zijn 10 ha. tussen eeuwenoude olijfbomen aan het eind van een landweggetje halverwege de berg. Zowel de rust als het uitzicht blijft bijzonder. Wij hebben zo lang gezocht naar zo’n mooie plek, dat we dit nog steeds als speciaal ervaren.

Behalve het vele werk op het land, met de beesten en onze accommodaties werkt Jan ook nog regelmatig in Nederland. Hij is dan vaak in Ommen, maar ik (Willeke) kom er ongeveer één keer per jaar. In december ben ik wel weer in Ommen, want dan venten wij vanuit Ommen onze olijfolie uit door het hele land. Wij bezorgen dit bij de mensen aan huis en dat is dan ook weer heel erg leuk. Daar kan ik wel weer een tijdje op teren. Wat ik vooral mis, is de gezelligheid om even bij iemand binnen te wippen voor een kopje thee of om spontaan met iemand in de kroeg af te spreken. Ik heb jarenlang bij Hotel de Zon gewerkt en dan blijft de horeca toch wel kriebelen. Maar als ik dan weer in Nederland ben, mis ik het dagelijkse ritueel van een snelle cappuccino aan de bar voor maar één euro. Een beetje van beide is toch wel fijn.

Eten en familie
Wij krijgen regelmatig bezoek van vrienden en familie. Zo leuk dat ik afgelopen zomer terugreed naar huis en daar zag ik opeens in mijn ooghoek een fijne oud-collega boven onze camping op het terras bij de pizzeria zitten. Tja, dan moet ik toch wel even slikken hoor.

Het heeft best lang geduurd, maar we kunnen nu wel zeggen dat het contact met onze mede-dorpsgenoten in de buurt heel goed is. Wij zitten in een landelijk gebied met veel kleine boeren om ons heen en de gesprekken gaan toch vaak over bijvoorbeeld het opbinden van de tomaten, hoeveel olijven er geplukt zijn, of hoe het met de varkens gaat. Midden tussen onze terrassencamping hebben wij namelijk voor onze gasten een grote moestuin, kippen en we houden zwarte landvarkens. Door deze activiteiten is ons aanzien in het dorp wel gegroeid. Maar het is heel fijn om regelmatig het uurtje naar de kust te rijden en even weer te ‘proeven’ van de moderne wereld.

Het klinkt cliché, maar de Abruzzeze cultuur bestaat echt vooral uit eten, familie en veel praten, maar weinig zeggen. Een gesprek voeren met inhoud voeren komt hier niet zo vaak voor. Dat is niet zo erg, maar gelukkig hebben we ondertussen wel een paar fijne Italiaanse vrienden waarbij de gesprekken wel iets verder gaan.

Minder plannen
We voelen ons steeds minder buitenlanders. Op dit moment denken we dat we altijd in Italië willen blijven, maar in de verre toekomst een klein huisje in Nederland erbij zou het leven wellicht nog mooier maken. Misschien ergens buitenaf in Ommen? Ach, een mens moet toch iets te wensen overhouden… Voor nu is ons thuis in Italië.

Het Italië-avontuur heeft ons beide wel erg veranderd. Het is goed om te zien hoe dingen ook op een hele andere manier kunnen en dan ook prima zijn. De grootste verandering is toch wel, dat we ons niet meer zo snel druk maken ergens over, maar dit kan ook bij het ouder worden horen. Haha. En het minder plannen, waar de Italianen heel goed in zijn, bevalt ons ook heel goed. Zo goed zelfs, dat als we in Nederland zijn er goed over na moeten denken om afspraken te maken. Bijvoorbeeld om olijfolie en andere kerstgeschenken aan huis te bezorgen. Wij staan nu op het punt om met onze producten naar Nederland te vertrekken. Er staat altijd wel extra olijfolie in de bus, dus er kan nog besteld worden. Voor wie interesse heeft, kijk dan op onze blog.”

Lees ook

Uit Hei en Dennen: Krantenkoppen

Wij lezen twee kranten, één om de realiteit in de wereld te ervaren en de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.