Home / / Lampie: Kille zondagochtend

Lampie: Kille zondagochtend

Zondagochtend. Een timide mistsluier waaiert door de straat. Brrr… Kil. Logisch. November. De meest waardeloze maand van het jaar. Geen troost aan te ontlenen. De feestdagen duren nog een tijdje, maar het besef dat het gebeurd is met mooi weer is daar. Vroeg donker. Laat licht. Mist. Nevel. Blad van de bomen. Elk jaar weer die treurige kaalslag. Slechts een paar blaadjes houden stand. Roerloos.

Als voetballers tijdens het spelen van het volkslied. De volhouders houden zich koest. Bang om naar beneden te dwarrelen en roemloos te eindigen in de goot. Elk blad in zijn eigen doodshemd, in verschoten rood, bruin of geel. Niemand in de straat. Ik ben alleen. Een eenzame hengelaar op weg naar het water. Met een hart vol verwachting.

Even in de handen wrijven en de motor van de auto starten. Radio aan. Nee hè. ‘When I look into your eyes/I can see a love restrained/But darlin’ when I hold you/Don’t you know I feel the same/Nothin’ lasts forever/And we both know hearts can change/And it’s hard to hold a candle/In the cold November rain’. Axl Rose van Guns ’n Roses. Toepasselijk, maar ik kan dat gejank van die vent zo vroeg niet verdragen. Andere zender. ‘Sunny, yesterday my life was filled with rain /Sunny, you smiled at me and really eased the pain’. Wat is dit…!? Boney M, ouwe shit, kom op hé, laat me de gek niet aansteken. Uit. Dan maar geen radio. Stilte. ‘Silence is golden’. Hééé…, een hitje toch? Ooit. Diep in de vorige eeuw. Hoe dan ook, de titel spreekt me aan. Geen getetter aan kop.

Zondag, rustdag. Althans in Ommen. De winkels blijven gesloten. Alleen de kerk opent haar deuren. Prima, maar voor mij geen hostie, ik had vanmorgen als een tosti. Vult beter. Ga liever hengelen in mijn uppie, dan collectief toehoren en galmen. Geen punt toch? Herman van Veen zong ook al, ‘Jezus was een visser, in een boot op het water’. Wat dat water betreft, geen kabbel op de Vecht. De bootjes zijn eruit getakeld en naar de winteropslag. Ook geen beweging op de Hessel Mulert brug. Niemand onderweg van of naar het station. Morgen begint het gelazer weer. Werken. Dat moet iedereen die niet met zijn kont in een gouden krib is gevallen. Sikkeneurig sloffen naar het perron en je mengen tussen al die bleke, tobberige ploeteraars. Verscholen in kraag en capuchon. Een obligaat hoofdknikje als begroeting. Nee, de polonaise wordt niet ingezet.

Maar goed, dat is pas de volgende morgen. Eerst mijn geluk beproeven aan de Regge. Wie weet. De nee heb je en de ja kun je vergeten. Nou ja, de bezigheid heet ook vissen, niet vangen. Ter hoogte van de spoorwegovergang bij het station begint het zacht te regenen. De ruitenwisser kan het af in de laagste stand, maar toch, ik lijk wel gek, vrijwillig de zachtheid van het donzen dekbed en de warmte van moeder de vrouw inruilen voor de naargeestige kilte van de vroege zondagochtend.

Lees ook

Herman Boezelman 40 jaar in dienst bij Plastiform

(Advertorial) OMMEN – Afgelopen dinsdag 5 oktober was het 40 jaar geleden dat Herman Boezelman …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.