Home / / Lampie: Boeren

Lampie: Boeren

Zo, wat ga ik doen op mijn vrije vrijdag? Geen idee. Wandelingetje? Vooruit dan maar. Junne deze keer. Even uitwaaien langs de Vecht. De waterschapheuvel beklimmen. En dan een poos dom van me afloeren. Kijk een buizerd. En een raaf? O nee, toch niet, een ordinaire zwarte kraai. Zoiets.

Veel meer dan wat gevogelte valt er niet te zien. Maakt niet uit. Kan nog net voor de duisternis toeslaat. Even later pruttelt mijn krakkemikkig Twingootje richting buurtschap Arriën. Oud boerenland rechts van me. Het Vechtdal. Idyllisch. Rond een koddig roodroestig trekkertje staan wat koeien dom van zich af te loeren. Vermoed dat ze wachten om verlost te worden van hun ballast, ook wel de witte motor genoemd.

Melkkoetjes van Gait en Henkie Ramaker vermoed ik. De gebroeders zijn boer, maar niet van de boze soort. Past niet bij ze. De broers zijn gemoedelijk van aard. Geen opportunisten. Ik zie deze duivenmelkers niet op hun ouderwetse tractor richting Den Haag tuffen, om verhaal te halen bij het parlement. Gait en Henkie zijn geen boerenhooligans. Hufterigheid is hen vreemd. Henkie die het koddige trekkertje heeft versierd met een spandoek en een dichterlijke oprisping ‘wat aids is voor de hoeren, is deze regering voor de boeren’. Gait die venijnig het gaspedaal intrapt en de middelvinger opsteekt naar de ellenlange rij toeterende auto’s achter hen.

Nee, die dag komt niet aan de hemel. Alleen de gedachte al. Heb ik deze regel echt getypt? Onbegrijpelijk. Was ik aan WhatsApp’en, wat niet mag achter het stuur, dan ging mijn bericht gepaard met de zich generende aap-emoji. Handen voor ogen. De boertjes als lompe rijkswegblokkeerders? Niet de Gait en Henkie die ik ken! Trouwens, begrijp me niet verkeerd. Heb best begrip voor het boerenchagrijn. Zelfs voor de boerenopstand. De agrarische sector zorgt er wel voor dat ik mijn dag kan beginnen met een beschuitje met kaas plus een met melk gevulde mok. Met Ajax-embleem.

Iedereen moet weten, zonder boeren geen eten! En eten moeten we allemaal. Niet te veel. Is ook weer niet goed. Onlangs nog in het wereldrestaurant geweest. Bunkeren, goedemorgen! Ik had de voedselversie van Verenigde Naties op mijn bord. Holland, België, Duitsland, Thailand, China en Japan. All-you-can-eat. Schep maar op. Zuip maar raak. Wat een verwennerij en ja, het zijn sterke benen die deze weelde kunnen weerstaan. Aan bunkerboetes wordt niet gedaan, alleen aan tijdsoverschrijding. Een plek waar je onbeperkt kunt schransen tot de wekker afgaat. Alles even lekker. Als een plofkip waggelend de vreetschuur uit. Nu word ik dik, dacht ik vergeven van zelfbeklag, maar herpakte mezelf en vond troost bij de gedachte dat wie vaak naar het buffet loopt, wel af moet vallen.

Oeps…, raar uitstapje? Van Gait en Henkie en de boerenopstand naar het wereldrestaurant. Terug naar de twee veeboeren. Bikkels. Hardwerkende mannen. Een leven lang druk met vee en gewas. Door al die noeste arbeid nooit toegekomen aan zichzelf, en al helemaal niet aan een vrouw. Klungels in de liefde. Geen praatjesmakers, maar zwijgzame, noeste aanpakkers!

Lees ook

‘Aan de bak-dag’ op Hoogengraven

OMMEN – Daltonschool Hoogengraven komt in actie tegen mensenhandel. De Kinderraad van de basisschool in …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.