Home / tweetpost / Uit Hei en Dennen: Senior

Uit Hei en Dennen: Senior

In mijn lange vrijwilligersjaren bij Oldenhaghe heb ik natuurlijk vaak afscheid moeten nemen van dierbare senioren. Nog voor ik in Ommen woonde bezocht ik daar een oude dame, die ik nog kende vanuit mijn lagere schooltijd in Nieuwe Brug. In haar ruime kamer heerste de sfeer van elitaire eenvoud uit de roerige jaren ‘30 van de vorige eeuw. Waar in andere kamers grove old finish meubels stonden, inclusief opoe’s kabinet, was er bij haar ruimte voor natuur, kunst en boeken.

Haar vader reed in de late jaren van de 19e eeuw op de fiets naar Parijs om daar zijn zijden overhemden te kopen. Vanuit die vanzelfsprekende elitaire visie bekeek zij de wereld. Haar politiek links georiënteerde richting zat haar daarbij wel eens in de weg. Met vele andere senioren mocht ik ook een stuk van hun leven delen. Maar nooit zo lang als met senior, wij trekken er al meer dan 10 jaar samen op uit.

Het gaat de laatste tijd aanzienlijk minder goed met senior. We hebben 12 mooie gezonde jaren meegemaakt samen. Hoe leuk en uitdagend was het om hem in die beginjaren een ruimere kijk op de maatschappij te geven. Hem soms te ontregelen in een starre visie over wat “wel en niet mag”(van wie vroeg ik dan vaak).  Deze zomer moest zijn onderbeen geamputeerd worden.  Hij was verrassend snel gewend aan de rolstoel en reed niet alleen door het gebouw van Clara Fyoena , maar ook daarbuiten. Natuurlijk was hij dolgelukkig om weer naar zijn vertrouwde Oldenhaghe te mogen.

De Victorie begon daar helaas niet  Na een fijne buitenrit met zijn maatje op de duofiets overviel hem een benauwdheid, die zich niet meer liet wegjagen. Het werd longontsteking.  Ik zag hem plotseling met beademing in zijn neus. Hij had het zichtbaar moeilijk met ademhalen, zelfs met ondersteuning. Wat jammer. Natuurlijk, hij is geen jonkie meer, maar hij was in Hardenberg nog zo goed. Gisterenmiddag zag ik hem volkomen ontredderd in bed zitten. Grote bebloede handdoek om, en z’n hand met bebloede zakdoek voor z’n neus. Bange ogen keken me aan. Hij had het moeilijk. Na een poosje zag ik minder bloed, z’n zakdoek kon wel weg. Daarna hebben we nog erg gelachen om idiote verhalen uit mijn ook al grijze verleden. Zijn maaltijd kwam, en ja hoor, die peuzelde hij vergenoegd op. Even de angst voorbij. Ik wil hem nog niet missen!

Antoinette

Lees ook

Ommen en Dalfsen werken in West-Overijssel samen aan energietransitie

REGIO – De gemeenten Ommen en Dalfsen zijn akkoord gegaan met de startnota over de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.