Home / tweetpost / Uit Hei en Dennen: Familiebezoek

Uit Hei en Dennen: Familiebezoek

Mijn lieve dochter uit Duitsland is op bezoek met man en drie zoontjes van resp. 12, 6 en 5 jaar. Ik moet altijd even wennen aan de drukte van de drie kleinzoons, die over elkaar heen buitelend naar binnenstormen. Hun jassen smijten ze achteloos in de gang en daarna komen hun verhalen los.

Als Italiaanse partner vertelt, moeten verloofde en ik alle zeilen bijzetten om ongeveer te begrijpen wat zijn onderwerp is. De letter H heeft geen betekenis en grammaticaal wil het na 30 jaar Duitsland ook nog niet erg lukken. Radeloos kijken we naar dochter, die dan in korte bewoordingen de strekking van zijn verhaal verduidelijkt. Aha, het betrof geen tragisch ongeval, maar een hausse in de verkoop van walnootijs.

Inmiddels zijn de jongens op oorlogspad. Joelend achtervolgen ze onze twee boomertjes, die om aan hun grijpgrage armen te ontkomen onder stoelen en banken verdwijnen.

We besluiten naar het centrum te gaan, om daar de vele bekende winkels en restaurantjes te bezoeken. Diepe verslagenheid bij de jongens, want is het echt waar? Intertoys is er niet meer? Harder kon Ommen ze ze niet treffen.

Had het leven nu nog enige zin. Het miezerde, er waren weinig winkelende mensen, JIPP is op maandag gesloten, dus geen broodje “Hommen”voor schoonzoon. De H mijdt hij normalerwijze, dus waarom Ommen Hommen wordt? Het zat ons die middag niet mee. En serieus lieve streekgenoten, wat is het zonder de vakantiegangers ontstellend rustig in het centrum. Wat gaan ze/we hier trouwens aan doen????

Ik moet zo wennen aan de vanzelfsprekendheid van ouders, die tijdens een volwassen conversatie, de kinderonderbrekingen voorrang geven. Ja, het geeft mijn leeftijd genadeloos aan, maar ik heb er moeite mee. Is het goed dat zij het centrum van het universum zijn. Valt het volwassen leven daarna niet ontzettend tegen? Of is het juist om die reden, dat we ze de gelegenheid bieden vanuit een beschermende veilige haven de woelige wijde wereld in te trekken. Onze ouders hadden de oorlog meegemaakt. Die maalden niet echt over de zielenroerselen van hun kroost. Hun woord was wet en als je je daar niet aan hield mocht je zonder eten naar bed. Onderhandelingen over rechten en plichten eindigden bij ons thuis in een lange monoloog, zonder enige onderbreking onzerzijds. Vanuit die krakkemikkige afhankelijkheid voedden wij onze kinderen in de woelige jaren 70/80 op. Dat ze nog zo goed terecht zijn gekomen hè.

Antoinette

Lees ook

Speuren naar Sporen met de boswachter

OMMEN – De Vereniging Natuur en Milieu De Vechtstreek houdt, zoals elk jaar, de excursie …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.