Home / / Lampie: Verval

Lampie: Verval

Het is gebeurd. De zomer is voorbij, de herfst dient zich aan. Een verdwaalde klaproos houdt tegen beter weten in halsstarrig stand. De rest van de familie is uitgebloeid. Wat rest zijn verschrompelde zaaddozen. De krentenboom zit zonder blad. Dat van de eik hangt er nog aan, maar de fut is er uit.

Het verval zet stilletjes door. Overdag is het aangenaam, ’s ochtends kil. Ach ja, komt de maïs hoger dan mij, dan is de zomer voorbij! Het gezegde ging jaar in, jaar uit op. Tot dit jaar. Extreme droogte en hitte waren fnuikend voor de groei van dit gewas. Kieper de spreuk maar in de Vecht. Mijn geliefde viswater. Vandaag is de rivier als een bikini, veelbelovend, maar veel verhullend. Maar oké, de bezigheid heet vissen, niet vangen.

Omdat het maritieme gespuis het af laat weten, dwalen de gedachten af en gaat mijn blik spiedend rond. Een buizerd cirkelt aan de hemel, loerend op muizen. De zwaluwen zijn gevlogen. Naar het zuiden. Op eigen kracht. Mensen kunnen dat niet. Die boeken bij Thomas Cook en zitten vervolgens balend en mopperend thuis. Hééé, wat is dat, een wolf!? In het Vechtdal!? Die kerel daar mag wel oppassen, straks…, o nee, loos alarm, een wandelaar met een herdershond. Junne ontwaakt. Een verstandig mens ligt op dit vroege uur gestrekt, maar ja, vangdrang maakt dat ik vrijwillig de warmte van mijn nest inruil voor de kilte van de ochtend.

En zo mijmer ik voor me uit. Misschien is de vis nog niet wakker. Of niet wakker, in ieder geval nog niet toe aan ontbijt. Plots word ik aangestaard door twee kraaloogjes. Een oude bekende. De roodborst. Afgelopen winter heeft ze in mijn tuin rondgescharreld en gesnoept van lekkernijen waaronder vetbollen, zaad en meelwormen. Twee prikoogjes houden me scherp in de gaten. Word ik geschaduwd? Ach nee, roodborsten lijken sprekend op elkaar. Vast een soortgenoot. Ik zie geen verschil. Hou ze maar eens uit elkaar, die roodborsten. Dat is zelfs bij mensen lastig. Gaf laatst op kantoor iemand een trap onder zijn reet. Dacht dat het ons raadslid, tevens collega spoorhaas Gerrit de Jonge was. Wat een blunder!

Ha, ha, nee joh, niet echt, gekheid. Al vraagt ie er soms wel om. Meer klieren dan werken. Maar vergissen is onmogelijk. Gerrit lijkt nergens op. Of nee, vergeef de ongelukkige uitdrukking, niemand lijkt op Gerrit bedoel ik. Qua uiterlijk. Neem alleen de vorm van zijn schedel. Ik ken niemand met een vergelijkbare kubus.

Zelfs Stevie Wonder gaat zich niet vergissen. Mits ie mag voelen, want hij kan niks zien. Vruchteloos hengelen. Onzinnige gedachten. Uren verstrijken. Ik geef ‘t op. Naar de auto. Op huis aan. Zin aan koffie. Moeizaam uit de laarzen. Ai, ai, ai, weinig souplesse. Zo stijf als een plank. Je wordt ouder papa. Voor het wegdraaien loer ik in de achteruitkijkspiegel. Verwacht het onverwachte, knoopte rijinstructeur Marcel Logtenberg me in de oren. Wees alert! Ik schrik van mijn spiegelbeeld. Herfst. Verval. Het beste is er af, niet alleen in de natuur…

Lees ook

Veel activiteiten op Dag van de Mantelzorg Dalfsen

DALFSEN – Afgelopen donderdag en vrijdag werden in het Roode Hert in Ankum diverse activiteiten …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.