Home / / Lampie: Walking Football

Lampie: Walking Football

De voetbalcompetitie voor de profs is aan de gang, de amateurs zijn in voorbereiding op een de komende jaargang. Een nieuw seizoen. Een periode van hoop. En vrees?

Niks vrees! Bij de start is de verwachting zoet als honing. Vrees doemt op na een reeks zaadpartijen. Pal voor de winterstop. Om vervolgens tot ver in het vroege voorjaar door te etteren. Geen zalf tegen bestand. De enige remedie is een heroïsch bevochten zegereeks. Zonder strijd geen overwinning! Vrees gaat gepaard met verwijten, teleurstelling, blessures, afhakers, discussie, ruzie en meer van dat soort ellende. Waar brak de klomp? De aanloop begint met een ruime selectie en in de wetenschap dat er spelers gaan afwapperen.

Dus niks sjokken en slenteren, maar zwoegen en zweten in de hoogste versnelling. Trillende tietjes, als uitvloeisel van een vrijetijdsdieet bestaande uit bier, pizza, hamburgers en patat. Het vakantievet moet er af. Wees voorbereid! Benieuwd hoe OVC ’21 het gaat doen. Ach ja, je bent clubman of niet! Als terreinmanager Sander Schuldink de blauwe vlag in de mast hijst, krijgt het hart toch een stuip. Die vlag is Viagra voor de clubtrots. Voetbal blijft voor mij de mooiste sport die er is.

Maar met zes kruisjes achter mijn naam heb ik op de groene sprieten niks te zoeken. Op moment dat ik het allemaal niet meer kon bijsloffen heb ik me nog verlaagd tot het spelen van zaalvoetbal. Een bleek en slap aftreksel van de edele voetbalsport. Tegenwoordig wordt de bezigheid getypeerd als Futsal. Een rotwoord, dat klinkt als een probaat middel tegen luieruitslag of vaginale schimmel. Futsal is voor jochies bleek van gelaat en smal van borst, die een hekel hebben aan kou en hemelwater. Onbegrijpelijk.

Regen is het glijmiddel voor een soepele wedstrijd. Futsal…, had er nooit aan moeten beginnen. Je vraagt ook geen Mississippi van Pussycat aan in een hardrockkeet. Mijn zaalvoetbalmaten hobbelden voort. Aanvankelijk hoorde ik, ‘gewonnen, van lui die wel twintig jaar jonger waren’. Dat veranderde een aantal jaren later in, ‘kansloos verloren, wat wil je, die lui waren minstens twintig jaar jonger’.

Het is geen houtsnijdend alternatief voor het echte voetbal. Futsal is een chocoladesigaret geven aan een nicotineverslaafde of mijn vismaat Tonnie afschepen met een Radler 0.0.

Maar, tádááá, het is zo ver, de voetbalamateurs gaan de wei weer in. Oké, er was wielrennen. De Tour de France. Mooie sport, maar ik ben toch wat sceptisch. Was blind van goedgelovigheid. Hoezo doping? Kom, een pufje tegen de verkoudheid moet kunnen. Maar de wielrennerij is een klodder spuug in het gezicht van de schone voetbalsport. Niet dan? Het gaat al een poos goed in de wielersport. Gelukkig. Maar het dubieuze imago speelt telkenmale op.

Wielrenners zijn draaideuroplichters. Stel, mijn kleinzoon zegt: ‘opa, ik ga van voetbal af, ik ga wielrennen.’ Dan prik ik met een de priem de banden lek. Jammer joh, hier zijn je voetbalschoenen. En ja, ik word…, of nee, ben een ouwe zeurzak, die een nieuwe uitdaging overweegt. Walking Football, wandelvoetbal voor zestigplussers, de schaamte voorbij…

Lees ook

Extra inzet aanpak drugs en georganiseerde criminaliteit (ondermijning) in Dalfsen

Nieuw Damoclesbeleid stelt burgemeester in staat gebouwen te sluiten bij aanwezigheid, gebruik of verhandelen drugs; …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.