Home / / Uit Hei en Dennen: Scheidingsperikelen

Uit Hei en Dennen: Scheidingsperikelen

Wie kent ze niet hè. Gebeurt het je niet zelf, dan beleef je het in je gezin, familie of vriendenkring. Waarom wij tegenwoordig veel eerder onze wettelijke partner inruilen voor een hopelijk verbeterde uitvoering? Omdat het kan en er al lang geen schande meer over wordt gesproken.

Het vervelende is wel, dat je je zelf steeds meeneemt in een volgende relatie. Want de scheiding lag immers aan HAAR of HEM, jij deugt natuurlijk. En dan kom je er achter, dat er in je volgende relatie in feite niets verandert. Na de euforische verliefde maanden beleef je toch ook de eerste onderhuidse spanningen, teleurstellingen en onbegrip. Zo zitten mensen in elkaar. Als wij die hormonale euforie niet meer zo intens beleven gaan onze zintuigen weer over op normale verhoudingen. Jij deugt, hij/zij minder.

Het duurt vaak lang voordat een mens eindelijk concludeert dat je geluk niet alleen van de ander afhangt. Ik heb daar een aantal decennia over gedaan. Daarmee lig ik lichtjaren voor op de vele treurende sombere exen in deze wereld. Zowel mannen als vrouwen zijn er veelal van overtuigd dat zij onschuldig verlaten werden. Zij/hij deed toch alles voor haar/hem. Mocht zij/hij dan enige vorm van dankbaarheid en erkenning verlangen? Nee dus. Het klinkt hard, maar dankbaarheid afdwingen is een ongezonde verwachting. In de eerste plaats is geluk een momentopname. Het is bar vermoeiend dat gevoel constant vast te houden, die illusie moet een mens vergeten. Te constateren, dat je met geen ander zou willen samenleven is al een hoge vorm van affectie, waardering en liefde.

Waar ik deze wijsheden vandaan haal? Vooral uit eigen ervaringen. En de goede economische tijden hè! Onafhankelijkheid biedt keuzes. Je hoeft als vrouw niet meer afhankelijk te zijn van het salaris van de man. Je werkt en hebt inkomen. Wachten op een nieuwe man door een kaars voor je raam te zetten hoeft ook niet (meer). Tuurlijk niet, je zoekt hem zelf uit. In de levens van mijn twee dochters met hun partners en kinderen hoor en zie ik mijzelf. Ik heb toevallig twee dochters die ALLES aan mamma vertellen. Hoopvol kijken ze me na hun relaas aan. Mama weet toch altijd raad? Nee, ik heb en geef geen raad. Ik maan tot overleg en vraag naar hun toekomstverwachtingen zonder partner/vader van de kinderen. Je kinderen delen…….. Kun je dat aan? Het vereist liefde, begrip en een groot hart.

Antoinette

Lees ook

‘Lenteblommen’ toont aan dat lente niet alleen bij de jeugd hoort

OMMEN – Sinds afgelopen donderdag hangt er een bijzonder schilderij, genaamd ‘De Lenteblommen’ bij Brasserie …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.