Home / / Uit hei en Dennen: Meubels kijken

Uit hei en Dennen: Meubels kijken

Vorige week schreef ik over onze keukenaanschaf en de klucht die grote keukenbedrijven ons dan opdienen. Alsof ik een zesde zintuig had…….de volgende dag lazen we in twee kranten MIJN verhaal. ben ik paranormaal, of is mijn computer gehackt door het keukenarsenaal? Ze gaan ver hoor, die kranten! Nu zijn we vorige week in een aantal meubelzaken geweest. Wat word je daar moe van zeg. Zitten wij op groentekistjes of zijn we door onze stoelen gezakt? Nee, maar ik vind alles een beetje oubollig en saai. Vooral de grote tafel met zes ongemakkelijk zittende stoelen. De leren bank is weer een doorn in verloofdes oog, dus op naar meubelparadijzen. Wat lijken ze allemaal op elkaar zeg, terwijl de prijzen weer zo enorm variëren. Moeten zeventigers meedoen aan de rage van nu? Dus plankentafels met plastic kuipstoeltjes en een hoekbank van enorm reuzen formaat? Wij wilden ons hierop toeleggen, out of the box denken dus. Dat is nog geen sinecure hoor. Moeten onze nieuwe meubels nog 20 jaar mee? Volgens verloofde wel, hij wenst namelijk 95 te worden. Ik ben wat praktischer en vind 85 ook al heel mooi, hoewel dat met iedere verjaardag opschuift.

Eén van de woonwinkels in Zwolle werd mijn favoriet. Duur? Best wel, maar erg mooi gepresenteerd en wat zijn de medewerkers daar geïnteresseerd en vriendelijk. Ik voelde me er zo vrolijk, zo vol beloften van chique gezelligheid. Oké, ze weten van prijzen, maar echt, ik had het liefst alles daar aangeschaft. Maar, je koopt niet gelijk in de eerste winkel, komaan, wij zijn wijze senioren en dus liepen we totaal verwilderd nog een aantal soortgelijke winkels binnen. Toch maar eens prijs en kwaliteit vergelijken, vond verstandige verloofde. We besloten ons ook buiten Zwolle te oriënteren. Rond Ommen zijn er giga woonpaleizen. Nooit geweten. De eerste eetkamer was het direct voor mij, maar……..we moesten volgens verloofde ons ook verder oriënteren in deze enorme zaak. Ik was na 10 eetkamers de weg kwijt en kon me met geen mogelijkheid herinneren, waar ik die leuke eetkamerhoek had gezien. Wat een moordende klus zeg. Wilde ik nog wel iets nieuws? We zakten toch niet door de stoelen en de tafel kon toch een beetje opgeknapt worden? En die leren bank? Weet je wat? We beperken het tot drie nieuwe gezellige gemakkelijke fauteuils. Hier, daar, klaar, dus!

Als ik moe en opstandig ben word ik zo ongelooflijk wijs!

Antoinette

Lees ook

Ingezonden: ‘Er was eens…. een stadje aan de Vecht’

“Op het eerste gezicht gezellig, knus, gemoedelijk. Ware het niet dat de Vechtkade het stadje …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.